ΛΕΥΚΑ ΓΙΑΣΕΜΙΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

2009-06-04T22:17:00.000-07:00

...Τι γλώσσα μιλούν στον παράδεισο;...

Πώς πέρασαν τόσοι μήνες; Ο χρόνος είναι πηγάδα με καθάριο νερό, μα ώσπου να αναβάσεις τον κουβά απάνω για να πιεις να ξεδιψάσεις, έχεις εξαντληθεί. Το Καλοκαίρι έχει καταφτάσει κι εδώ που είμαι. Η μέρα χαράζει νωρίς. Στις τρεις τα ξημερώματα ακούς τα πρώτα κελαηδήματα. Το πάρκο της γειτονιάς είναι όμορφο στολίδι της μικρής μας συνοικίας. Πηγαίνω εκεί πέρα και κάθομαι στο γρασίδι με το βιβλίο μου. Όπως κάναμε παλιά στο λιβάδι, θυμάσαι μαμά; Τότε που με μάθαινες ορθογραφία βάζοντας με να γράφω με το μολύβι μου τις λέξεις σειρά κάτω-κάτω στο τετράδιο, κρυμμένη ανάμεσα στις παπαρούνες - πολύ πριν χρησιμοποιήσω το στυλό, γιατί έλεγες πως το στυλό είναι για τα μεγαλύτερα παιδιά.
Το λιβάδι αυτό που με μεγάλωσε το είδα την τελευταία φορά που κατέβηκα στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι αν στεγάζει όνειρα άλλων παιδιών, όπως έκανε παλιά στα δικά μου τα όνειρα. Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε! Κοντά είκοσι χρόνια, κι από τούτα, τα τελευταία πέντε μιλάω ξένη γλώσσα μέσα στο σπίτι κι όταν κατεβαίνω στην αγορά. Δεν πειράζει, μου λες. Μόνο που στεναχωρήθηκα που δεν σας είδα όλους τώρα που κατέβηκα. Μερικοί είναι θαμμένοι από κάτω από τη γη, κι ας είναι πιο ψηλά απ' όλους μας τώρα για να μας κοιτάζουν και να μας προσέχουν. Κι ο θάνατος μια ξενιτιά πρέπει να είναι. Δεν ξέρω όμως τι γλώσσα μιλούν στον παράδεισο!

Text and photography by Marsia Sfakianou Bealby. All rights reserved. Title of picture: Cotteridge Park.

2008-09-09T05:30:00.000-07:00

...Το γράμμα...

Γεια σου Χρυσούλα!

Σε θυμήθηκα με μεγάλη αγάπη εχθές και είπα να σου στείλω ένα γράμμα. Είδα στην τηλεόραση μια συνταγή για μελιτζάνες τουρσί, και είπα μέσα μου : αυτά δεν είναι τουρσί! Τα τουρσί της θείας της Χρυσούλας είναι τα πραγματικά τουρσί. Μελιτζάνες με το σκορδάκι τους και τα όλα τους, με καλό λάδι και ξίδι τοπικό, με σέλινο και πίκλες κάπαρης. Αχ! Ας είχα ένα πιάτο με τα τουρσί σου τώρα εδώ, φτιαγμένα από τα ευλογημένα τα χεράκια σου, Χρυσούλα!

Θυμήθηκα πως όταν ήμασταν μικρά έκανες τραπέζι για τη γιορτή του θείου του Αγίου Νικολάου ανήμερα, και τόσα πράγματα είχες μαγειρεμένα με τέχνη πάνω στο τραπέζι! Θυμάμαι το άσπρο τραπεζομάντιλο που μοσχοβολούσε προζυμένιο ψωμί. Την ρώσικη σαλάτα, το τζατζίκι, τους κεφτέδες, το μοσχάρι που ήταν τόσο μαλακό που κοβόταν με το κουτάλι, τις μελιτζάνες παπουτσάκια, τη σαλάτα με τρικαλίτικη τομάτα, τα παστίτσια... Φαγητά γεμάτα νοσταλγία για μένα, όλες αυτές τις μυρωδιές.... τι ωραία που τα έκανες όλα, Χρυσούλα! Μα το Θεό, έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε, και τα πέντε τελευταία τα έχω περάσει στη ξενιτιά, μα τα θυμάμαι όλα τα φαγητά σου ένα ένα. Όλα τα πιάτα τα σκεπασμένα με μικρά λευκά πετσετάκια να περιμένουν πάνω στην κουβέρτα του κρεβατιού στη κρεβατοκάμαρα την κατάλληλη ώρα που θα ανοίξει η πόρτα να σερβιριστούν, κι εγώ κρυφά να τρυπώνω στο δωμάτιο να δω τι έχεις ετοιμάσει! Επειτα τις γυναίκες να κόβουν το κρέας στη κουζίνα και να το σερβίρουν κι εγώ να κοιτάζω από μια γωνία. Τους άντρες να πίνουν και να καπνίζουν. Τον θείο τον Νικο τα ξύνει το πιγούνι του και να λέει από μέσα του μιαν προσευχή.

Καλά καλά δεν είχα ούτε το ύψος μερικών σπιθαμών και τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι και το σπίτι όπως ήταν τότε. Σε μια γωνία, πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, είχες ένα βάζο, που από μέσα του ξεπηδούσαν συνθετικές ίνες με άκρες φωτεινές που άλλαζαν χρώματα. Το βάζο γύρναγε γύρω-γύρω κάθε τόσο με μηχανισμό. Η όλη σύνθεση ήταν σαφώς μια από τις πρώιμες Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις του σπιτιού σου. Έτσι το σπίτι δεν ήταν αστόλιστο για τους επισκέπτες στις 6 Δεκεμβρίου, αλλά ούτε και στολισμένο με τα συνηθισμένα στολίδια που θα έβαζες αργότερα, την παραμονή της Θείας γεννήσεως. Ήταν μόλις μέσα του 80.

Τόσες αναμνήσεις! Τις έχω πάρει μαζί μου εδώ, να τις λέω στα παιδιά μου κι αυτά στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους!

Κάτι άλλες φορές θυμάμαι που κόβατε τουτουμάκια με τη γιαγιά και την Άννα στο πίσω δωμάτιο στο σπίτι του παππού. Με τα τουτουμάκια εννοώ και τα πραγματικά τουτουμάκια που χαράζατε στο λεπτοτσιγαρισμένο φύλλο με το μαχαίρι και μοσχοβολούσαν φρέσκο αλέυρι και αυγό, αλλά και το χαρτάκι που παίζατε. Γιατί παίζατε κι εκείνο το χαρτάκι με τον ρήγα και τον βαλέ, και μου λέγατε εμένα πως τάχα κόβατε τουτουμάκια στο πίσω δωμάτιο, για να σας αφήσω σε ησυχία και να μην το πω πουθενά παραέξω. Είχα δει και τα μπλοκ σας, που παίρνατε σημειώσεις για το πόσα κερδίζει και πόσα χάνει ο καθένας, και νομίζοντας πως ήταν μπλοκ ζωγραφικής είχα φτιάξει απάνω με τα μολύβια μου ένα ψάρι κι ένα καβούρι.

Εκείνα τα χρόνια τα θυμάμαι με μία νοσταλγία, αλλά κι ένα πόνο. Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήμουν ευτυχισμένη τότε. Ήμουν ένα πολύ μοναχικό λυπημένο παιδί, στο σχολείο ο δάσκαλος πάσχιζε άδικα να μου βάλει τα βασικά μαθηματικά στο κεφάλι. Το σπίτι δεν το άντεχα. Με έπνιγε. Ήθελα να φύγω. Το φοβόμουν το σπίτι, κι έτρεχα να κρυφτώ μακριά του.

Πολλές φορές βρήκα το μπελά μου σαν παιδί. Μιαν μέρα έφυγα μετά το σχολείο, πήγα στο διαμέρισμα της οικογένειας μιας συμμαθήτριάς μου και ο παππούς με έψαχνε όλο το απόγευμα. Μιαν άλλη κόντεψα να βάλω φωτιά στο κτήμα με τα σπίρτα. Μου άρεσε η μυρωδιά του καμένου σπίρτου, αυτό είναι όλο. Άλλη μέρα είχα φτιάξει με το πατάκι της εξόδου και με κάτι καραβόσκοινα μια κούνια, και την κρέμασα από το κλαδί της λεμονιάς. Η κούνια άντεχε το βάρος μου τους πρώτους μήνες, αλλά όπως μεγάλωνα μια μέρα έσπασε το κλαδί που τη βάσταγε, κι εγώ σωριάστικα κάτω φαρδιά πλατιά μαζί με όλα τα λεμόνια. Ο παππούς ο Αντρέας σαν είδε τη ζημιά την άλλη μέρα δεν με μάλωσε. Πάγκαλος όνομα και πράγμα! Απλά εμάζεψε τα λεμόνια από τη γη, κι αφού μου τα έστειψε λεμονάδα για να μη πάνε χαμένα, επήρε μπογιά πράσινη κι έβαψε την πληγή του κομμένου κλαδιού πάνω στο δέντρο για να μην το φάνε τα μυρμήγκια.

Γράφω 'μυρμήγκια' και θυμάμαι τι έκανα κάθε τόσο στα κακόμοιρα τα ζώα. Άλλοτε τα τάιζα, κι άλλοτε τα πάταγα και τους χάλαγα τις μυρμηγκοφωλίες τους που ήταν μόνο δέκα μέτρα από την πίσω πόρτα του σπιτιού της γιαγιάς, δίπλα στο μονοπάτι. Άλλοτε τους έφτιαχνα πόλεις και τους έδινα νερό από τη βρύση σε σπασμένους πάτους μπουκαλιών κι άλλοτε τα τάιζα στα σκαθάρια. Το ίδιο έκανα και στα σαλιγκάρια. Γενικά άφηνα όλα τα ζούδια του θεού να ανέβουν απάνω στα χέρια μου και να με τσιμπήσουν με τις δαγκάνες και τις κεραίες τους.

Μιαν άλλη μέρα ήμουν τόσο απορροφημένη στο παιχνίδι μετά το σχολείο ώστε ξεχασα να γυρίσω σπίτι. Πέρασα όλο το απόγευμα κάτω από τη πορτοκαλιά στη πίσω μεριά του κτήματος, σερβίροντας στις κούκλες μου λασπόπιττες, και μόνο το βράδυ έκανα αισθητή την παρουσία μου στη γιαγιά. Ο Σταύρος ήταν εμφανώς ενοχλημένος και με αγρίεψε με τις φωνές του, φοβήθηκα πολύ. Πήγα πάλι στον παππού που με μάζεψε, για άλλη μια φορά με παρηγόρησε. Το θυμάσαι το ποδήλατο του παππού; Λεγόταν 'ο γέρος', ήταν μάυρο, ψηλόλιγνο και κλασσικού τύπου ποδήλατο. Που να είναι τώρα;

Τα καλοκαίρια τα περνάγαμε στα τρίκαλα, για να μας ανοίξει η όρεξη από τον καθαρό αέρα του βουνού. Το κτήμα μπροστά στο ξενοδοχείο έιχε φυτεμένες τοματίες, κολοκυθιές, καλαμπόκια, και πολλά άλλα αγαθά. Ο παππούς τα πρόσεχε με μεγάλη φροντίδα, νωρίς κάθε πρωί. Κάτι φορές έμπενε στο κτήμα η γίδα του γερόγκέρκη, αυτού που με τον γιο παίζαμε μαζί στρατέγκο. Από τη γίδα εκείνη ήπιαμε το γάλα όταν έσκασε το τσέρνομπιλ, πριν το ανακοινώσουν ακόμα οι ειδήσεις. Θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του γιδίσιου γάλακτος να βράζει στο τσουκάλι πάνω στο μάτι της φωτιάς, και τον θόρυβο που έκαμε η φυάλη του γκαζιού σαν έβαζες φωτιά για μαγείρεμα.

Τελικά, σε εκείνη την εποχή που έχω ονομάσει 'τα δύσκολα χρόνια' για πολλούς και διάφορους λόγους, εκεί που έλεγα πως είμαι αταίριαστη και δεν πρόκειται κανείς να με αγαπήσει, αγάπησα εγώ τον μικρό Κωστάκη, 10 χρόνια έχοντας κρυφό έρωτα γι αυτόν μέσα μου. Όταν αργότερα, στα μέσα του 90, του είπα πως ένιωθα, αυτός δεν γύρισε ούτε που να με κοιτάξει, μα ήρθε μια μέρα και με βρήκε η μάνα του και μου είπε να μείνω μακριά από τον γίο της τραβώντας μου το αυτί. Τι τραγωδία θεέ μου. Τι άσχημος τρόπος να περάσει κανείς μια εφηβεία! Ούτε ρομάντζα, ούτε τίποτα! Όύτε ελπίδα ακόμα. Κι ήταν εκείνη η μοναξιά μου στην εφηβεία μου και στα μετέπειτα φοιτητικά μου χρόνια, που τόσο με πονούσε, που στο τέλος με αυτοεξόρισε για να έρθω εδώ που ήρθα τώρα.

Μια μέρα θα έρθω στην Ελλάδα να σε δω, Χρυσούλα, να τα πούμε από κοντά. Θα σου φέρω και τσάι αγγλικό, να το πίνεις και να με σκέφτεσαι, όταν θα ξαναφύγω. Είναι ευεργετικό το αγγλικό τσάι, κάνει καλό στο έντερο.

Βροχές δεν είχε φέτος, μου είπε η μαμά. Κρίμα το καημένο το περβόλι. Τα δέντρα τα πονάω ένα ένα στο σπίτι της γιαγιάς. Θα τα πνίξουν τα κίτρινα σπαρτά. Αν και πολλά πορτοκάλια και λεμόνια, πολλές ελιές κα πολλά ραδίκια δεν έκαμε η γη φέτος, έτσι μου είπαν. Εκείνη η Ελλάδα φτωχαίνει ολοένα, και μαζί με τα αγαθά της γης της φτωχαίνουν και οι πολίτες της.

Δώσε πολλά φιλιά στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου. Τα εγγόνια σου θα έχουν γίνει λεβεντόπαιδα τώρα, τα θυμάμαι που ήταν μωρά. Αν πας μέχρι την εκκλησία άναψε μου ένα κερί. Έχουμε κι εμείς εδώ τον Άγιο Αντρέα και πάω.

Να σας προσέχετε όλους

Μάρσια

Text and photography by Marsia Sfakianou Bealby. All rights reserved. Title of picture: Lichfield coffee shop.

2008-08-22T01:37:00.000-07:00

... Το δεκαχίλιαρο...

-Τα αγγλικά σας πως είναι, κύριε Γιάννη;

-Ε, καλά.

-Όταν λέτε καλά, εννοείτε καλά, ή ... καλούτσικα;

-Έτσι.

Ο Γιάννης είχε εμφανώς αρχίσει να χάνει την υπομονή του. Είχε σχεδόν χλωμιάσει, τόσο πολύ που ήταν μόλις στα 23 του και του ανέβαινε η πίεση μέχρι τον θεό. Στραβοκατάπιε. Έπειτα σταυροκοπήθηκε με την γλώσσα του να κάνει το σχήμα του σταυρού, μέσα στο στόμα του, όχι στα φαναρά. Ντρεπόταν που τα αγγλικά του ήταν ακόμα σε επίπεδο αλφαβήτας και στα βασικά (τόσο βασικά ώστε να καμακώνει τις τουρίστριες τα Καλοκαίρια και να φέρνει κανέναν ξένο πελάτη στο μπακάλικο του θείου του) και δεν ήθελε να πει την αλήθεια. Αλλά τι να κάνει...

Επιβάλλεται οι φτωχοί καμιά φορά να λένε και λίγα ψέματα, για να τους βοηθήσει και η τύχη η ίδια δηλαδή... Να, και ο Γιάννης Αγιάννης είχε κλέψει μια φραντζόλα ψωμί κάποτε στα όρια της φτώχειας του, κι όμως άγιασε με τη βοήθεια ενός επισκόπου, κι ας έφαγε είκοσι χρόνια στη στενή. Ουδείς αναμάρτητος, δεν δίδαξε και το κατηχητικό;

Όλα αυτά σκεφτόταν και παρηγορήθηκε. Εξάλλου η δουλειά του μεταφραστή είναι μια τίμια δουλειά. Και ακούγεται τόσο γοητευτική και καλοπληρωτή, αυτό που το βάζεις;

Οπλίστηκε με λίγο θάρρος ακόμα και είπε:

'Αν μου έχετε ένα λεξικό δίπλα μου θα τα καταφέρω μια χαρά'.

Ο Νίκος τον καθησύχασε.

-Εχουμε το Oxford Dictionary και το Papyrus Larus, να, εδώ στο γραφείο. Χρησιμοποίησε τα όποτε θέλεις. Τα πήρα από τα κουπόνια της εφημερίδας.

'Δεν είναι δύσκολο να κάνετε αυτή τη δουλειά', του είπε μετά. 'Αν συμφωνείτε, μπορείτε να αρχίσετε από αύριο. Η δουλειά έχει ζήτηση και πρέπει να προλάβουμε τις γιορτές των Χριστουγέννων. Τότε οι πωλήσεις μας ανεβαίνουν κατακόρυφα αφού ο κοσμάκης παίρνει το δώρο και τα έξτρα επιδόματα'.

Δώσανε τα χέρια. Σαν δυο καλοί παλιοί συνάδελφοι. Ξεχάσανε και τους πληθυντικούς. Ο Γιάννης μετά από λίγο έκλεισε την πόρτα του γραφείου πίσω του, αφού αποχαιρέτησε το καινούριο του αφεντικό.

Όπως περίμενε στη στάση, για να πάρει το λεωφορείο από την πόλη για το χωρίο, τα ζύγιασε τα πράγματα με το νου του. Και για πρώτη φορά χαμογέλασε! Έλαμψε το πρόσωπό του ολόκληρο! Επιτέλους θα πάει στη μάνα του περήφανα, με ψηλά το κεφάλι, και θα της πει πως έπιασε την πρώτη του δουλειά ως μεταφραστής. Με καλά λεφτά! Και ποσοστά ανάλογα με τις πωλήσεις. Να γελάσει και της κακομοίρας της μάνας του το αχειλάκι, που έχει πάθει αγκύλωση από τότε που τους κάηκε το κτήμα στο βουνό.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί από χαρά αλλά κι από αγωνία. Από αύριο θα έφερνε ψωμί στο σπίτι. Θα ήταν ο κύρης του σπιτιού. Ακόμη και η μάνα του είχε κλάψει από συγκίνηση και ευτυχία, που όλοι οι κόποι που είχε καταβάλλει ο γιος της να τελειώσει το εξατάξιο δεν είχαν πάει χαμένοι. Άσε τα χρήματα που είχε πληρώσει στη Κατίνα του Μαρκελά για να του μάθει Αγγλικά. Αλλά τελικά, είδες; Όλα τα έξοδα άξιζαν. Μέχρι που και στις γειτόνισσες είπε για την καινούρια δουλειά του Γιάννη, να σκάσουν από τη ζήλεια τους, και να ακουστεί και η είδηση στα μέρη τους μέσα από τα κουτσομπολιά μπας κι ο γιος της τσιμπήσει και καμιά καλή νύφη. Ώρα του ήταν. Τώρα μάλιστα θα γινόταν και περιζήτητος γαμβρός!

Μόνο που δεν έχει ρωτήσει τι θα μεταφράζει, θυμήθηκε ο Γιάννης. 'Περιοδικά και εφημερίδες', σκέφτηκε. 'Τι άλλο μπορεί να πουλάει τόσο καλά τα Χριστούγεννα; Ίσως και βιβλία...'

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Να σου, την άλλη μέρα, καλοντυμένος, με γραβάτα και κοστούμι, στο γραφείο του Νίκου για την πρώτη του μέρα στη δουλειά. Επτά το πρωί, ακριβώς, όπως του είχε ζητηθεί.

Ο Νίκος ξεκλείδωσε τη πόρτα και τον έμπασε μέσα. Τον καλημέρισε και τον κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια. 'Βλέπω ντύθηκες για την περίσταση', του είπε και του χαμογέλασε. 'Κόπιασε!'

Ο Γιάννης για μια στιγμή αισθάνθηκε ο άρχων του κόσμου όλου. Οι δόξες του στο επάγγελμά του, οι μισθοί που προσδοκούσε, η προαγωγή του, οι δημοσιεύσεις και μεταφράσεις του... όλα όσα φανταζόταν δηλαδή πως θα ακολουθούσαν στο λαμπρό εργασιακό το μέλλον, έλαμπαν στο μυαλό του ολοφώτεινα, σαν τη μπριγιαντίνη των μαλλιών του.

Ο Νίκος του έδειξε μια πόρτα. 'Από δω είναι το γραφείο σου', του είπε. 'Παρακαλώ, πέρασε!'

Το γραφείο ήταν απίστευτα μικρό. Σαν κλουβί. Ένα τραπέζι και μερικά φύλλα χαρτιού πεταμένα επάνω κι ένας παμπάλαιος υπολογιστής, με την οθόνη να φωσφορίζει και να τρεμοπαίζει. Το όνειρο του Νίκου εμούδιασε λιγάκι, όταν τα είδε όλα αυτά. Μαζί μούδιασαν και τα πόδια του. Αλλά προχώρησε.

'Ετούτη τη τηλεόραση τη βλέπεις;' του είπε ο Νίκος. 'Να, εδώ θα βλέπεις τις κασέτες. Σε αυτό το βίντεο. Πάρε και το λεξικό, μπας και χρειαστείς να ψάξεις καμιά λέξη που δεν καταλαβαίνεις. Ας σε αφήσω λοιπόν να κάνεις τη δουλειά σου. Διάλειμμα θα κάνεις σε ένα τρίωρο από τώρα. Δεν πληρώνεσαι για να κάθεσαι! Όπως είπαμε! Οι πελάτες περιμένουν!'

Ο Γιάννης κάθησε στη καρέκλα και έβαλε την πρώτη κασέτα στο βίντεο. Για μια στιγμή σκέφτηκε πως μάλλον θα επρόκειτο για ντοκιμαντέρ του National Geographic. Τι άλλο; Αυτά δεν είναι στα Αγγλικά;
Εξού κι ο τίτλος: Trip to Budapest.

'Καλά το φαντάστηκα', σκέφτηκε ο Γιάννης. Κι έγραψε κάτω στο χαρτί, με μεγάλα αραιά γράμματα: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ.

Έπειτα, στη ταινία βγήκε μια κοπέλα, όχι από αυτές τις σεμνές που συναντάς τις Κυριακές στην εκκλησία. Κι ένας τύπος άσχετος. Μαζί κάνανε διάφορα, αυτός την μαστίγωνε κι αυτή χαμογελούσε σα σταρ, να φαίνονται τα δόντια της σα λαμπερά μαργαριτάρια.

Γούρλωσε τα μάτια του ο Γιάννης, μερικώς από έκπληξη και μερικώς από ενδιαφέρον. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του. Τέτοια ήταν η ομορφιά της Βουδαπέστης! Ασύλληπτη! Μέχρι που το όλο θέμα της δουλειάς ξεχάστηκε. Μόνο όταν φτάσανε οι δύο γδυτοί πρωταγωνιστές στους υποτυπώδεις διαλόγους ο Γιάννης θυμήθηκε τη λαμπρή καριέρα του ως μεταφραστής, κι ετοίμασε το μολύβι, και το λεξικό στη μασχάλη, για να πάρει σημειώσεις.

Μα ξαφνικά κατάλαβε πως η γλώσσα δεν ήταν Αγγλικά αλλά Ουγγαρέζικα! Χτύπησε λοιπόν την πόρτα του εργοδότη του για να του πει για το πρόβλημα, αφού έσιαξε επιμελώς τα παντελόνια του.

-Κύριε Νίκο! Έχουμε πρόβλημα. Η γλώσσα δεν είναι Αγγλικά αλλά Ουγγαρέζικα. Κι εγώ δεν σκαμπάζω λέξη από δαύτα.

Ο Νίκος πήρε επαγγελματικό υφάκι, φανερά εκνευρισμένος.

-Ε, αυτό είναι το πρόβλημα; Γράψε ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ και ΟΥΥΥΥΥ και ΩΩΩΩΧ κάτω να τελειώνουμε. Αυτοσχεδίασε και γράψε κάτω στο χαρτί αυτό που νομίζεις πως λένε, σύμφωνα με τα όσα κάνουν. Γι αυτό δεν σε πληρώνω; Βάλε φαντασία! Δεν θέλει να είσαι και καθηγητής πανεπιστημίου για να το καταλάβεις!!

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Τελείωσε λοιπόν κι εκείνη η πρώτη μέρα της δουλειάς και μετά από τρεις επίδοξες μεταφράσεις 'ντοκιμαντέρ', ο Γιάννης πήγε σπίτι με άλλη διάθεση. Ανάλαφρος. Κι είπε στη μάνα του πως δεν είναι μόνο μεταφραστής αλλά και ιστοριογράφος που αυτοσχεδιάζει, πως μετέφρασε κι έγραψε για τα παράξενα φαινόμενα που η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει, για τα τρένα που διασχίζουν όλη την Ευρώπη σε αστραπιαίες ταχύτητες, για τα παράξενα επιστημονικά φαινόμενα, για ιατρικά θαύματα και για άλλα πολλά και μεγάλα! Ακόμη και για τη Βουδαπέστη!

Έλαμψαν τα μάτια της μάνας τότε και καμάρωνε τον γιο σαν το γύφτικο σκεπάρνι! Τον είδε με το νου της να κάθεται σε μεγάλα γραφεία και να του ανοίγονται μπροστά του μεγάλες πόρτες. Κι όταν αργότερα τον ερώτησε για ποιο περιοδικό ή τηλεοπτικό κανάλι κάνει όλες αυτές τις μεταφράσεις, τότε ο Γιάννης σκέφτηκε λίγο και μετά της είπε με λίγη αμηχανία...

'Το... τρίτο... μάτι... '

και γράπωσε το δεκαχίλιαρο κουδουνίζοντας τα ψιλά του μέσα στη φόδρα της τσέπης του.

Text and photography by Marsia Bealby. All rights reserved. Title of picture: my favorite thing, ever...

2008-08-06T09:08:00.000-07:00

...Το κουστούμι...

Το άσπρο κουστούμι είχε μια γοητεία μοναδική. Ήταν φτιαγμένο από κασμίρι και κεντημένο με μονογράμματα σε μια γλώσσα που δεν μιλιέται και δεν υπάρχει... τόσο εξωτικό ήταν, τόσο έξοχης ποιότητας. Μύριζε αρώματα πρωτόγνωρα, από τριαντάφυλλα που έχουν ανθίσει στους κήπους αυτοκρατόρων, από λεβάντα που -ω του θαύματος- φύτρωσε στις στέγες των πιο υψηλών καμπαναριών, από αρμπαρόριζα που ωριμάζει στα βάζα μέσα στα γλυκά του κουταλιού.

Αψεγάδιαστο, ατσαλάκωτο, με τα κουμπιά του να γυαλίζουν στο φως σαν μικρά διαμάντια από τις μακρινές Ινδίες. Ακούραστα νεανίζον, με τον γιακά του να υπακούει στους συρμούς και νεωτερισμούς που έρχονται από τα Παρίσια και τις Βαγδάτες. Κομψό και λιγνό σαν Βαυαρός λόρδος. Περήφανο κουστούμι, σαν διπλωμάτης της μακρινής Μιλήτου. Τόσο ξένο ένδυμα πολυτελείας μα παράλληλα τόσο Ελληνικό, με την γλυκύτητα του αέρα του πρώτου μελτεμιού που χάιδευε κάθε χρόνο τις ακτές των Κυκλάδων.

Αφημένο, ή μάλλον, σχεδόν πρόχειρα ριγμένο πάνω στην παλιά ξύλινη καρέκλα, το κουστούμι παρακολουθούσε τη σκιά του στο διάβα του καλοκαιριάτικου απογεύματος. Στην αρχή σχεδόν έπαιζε μαζί της. Έπειτα τη φλέρταρε. Πιο αργά, εκτίμησε για μια στιγμή την ωραιότητά του, ένιωσε ποθητό κι έπαιρνε θάρρος. Το μαύρο μακρύ της φόρεμα, που καθρεπτιζόταν πάνω στο πλακόστρωτο, σαγήνευσε τη χλωμή του ύπαρξη.

Ήταν αναπόφευκτο. Η σκιά του η ίδια πράγματι το είχε ζαλίσει. Τα μαύρα μάτια της το ποθούσαν και το μεθούσαν ολοένα και περισσότερο. Τελικά το κουστούμι, αργά και θεατρικά, τη ζήτησε σε χορό, έπειτα έπιασε τα χέρια της μέσα στα μπατζάκια του και στροβιλιζόταν γύρω της στο πέρασμα της ώρας, έτσι όπως ο ήλιος έτρεχε στο ουράνιο στερέωμα.

Η ώρα πέρασε. Νύχτωνε. Η σκιά θόλωσε. Το κουστούμι ήξερε πως όλα θα τελειώσουν με τη δύση, και πως η ερωμένη του, και συνοδός του στα βήματα του βαλς, θα χανόταν με τον ερχομό του σκότους.

Ήταν όμορφο. Λίγο ντροπαλό, αλλά όμορφο κουστούμι. Κι έκανε χρήση του δικαιώματός του να αγαπήσει για λίγο την παράξενη γυναίκα με το μαύρο πλουμιστό φόρεμα. Καμιά προτοτυπία δεν έχει αυτή η αγάπη. Ένα κουστούμι και η σκιά του που αγαπιούνται. Δεν είναι παράνομο για ένα κουστούμι να αγαπήσει, είναι; Εξάλλου κάθε πράγμα σε ετούτο τον κόσμο, όπως και να το δεις, έχει δυο πλευρές, μια αντρική και μια γυναικεία. Η αντρική κραυγάζει με κόκκινο ληρί, η γυναικεία γλυκολαλάει. Η αντρική διαλέγει τη λογική,η γυναικεία παραμιλά από συναίσθημα. Τόση διαφορετικότητα, μα συνάμα τόση αγάπη. Κι όλες οι αντίρροπες πλευρές των πραγμάτων συναντώνται για λίγο στο φως μα τα βράδια ξενοκοιμούνται.

Text and photography by Marsia Bealby. All rights reserved. Title of photograph: Empty chairs. Picture taken in Lichfield UK.

2008-07-03T03:04:00.000-07:00

...Ο χορός...

Ο χορός είναι μια ατομική προσέγγιση του λόγου που εκφράζεται δημοκρατικά και μετρημένα αλλά και άναρχα, και πολλές φορές με παροξυσμούς. Με βάση αυτό τον συλλογισμό κάθε κίνηση στον χορό είναι μια λέξη, άλλοτε ένα επιφώνημα κι άλλοτε μια στιγμή κι ένα κόμμα. Όμως ο χορός, όπως κι ο λόγος, περιέχουν κινδύνους: διότι πολλές φορές ο χορός μας ερμηνεύεται όχι ως αυτό που στα αλήθεια θέλουμε να πούμε αλλά σαν αυτό που επιθυμήσουν τα μάτια των άλλων να δουν και τα αυτιά τους να ακούσουν. Από αυτό συνεπάγεται μια έκρηξη συναισθημάτων, που πηγάζει τόσο μέσα από την κίνηση του χορευτή όσο και μέσα από την αντίληψη του θεατή. Αυτή είναι η μαγεία του να χορεύεις. Η ελευθερία που απεγκλωβίζεται μέσα από τα κύτταρά σου.

Text and photography by Marsia Bealby. All rights reserved.
Title of picture: the houseboat in Amsterdam

2008-06-25T16:52:00.001-07:00

Το μπράντυ

Οι χτύποι της καρδιάς σου είναι δεμένοι πάνω σε ξυλοπόδαρα. Όταν περπατούν, αφήνονται να χτυπήσουν το τσιμέντο και να αντηχήσουν κρότο. Μια μικρή στιγμή εμπειρίας αρκεί για να τους προσγειώσει και να τους πετάξει κατάχαμα.
Βοήθησέ με να σηκωθώ, θα σου φωνάζουν. Κι εσύ θα παίρνεις το βλέμμα της αυταρέσκειας. Μαζεύεις ότι δεν έχει κι έχει απομείνει. Το μπράντυ στο ποτήρι σε ποτίζει ανάμνηση.
Το πίνεις πάντα με μιας όλο, για να μην σου καίει την ύπαρξη.
Θα σου χρησίμευε μια κραυγή απόψε, έλεγες. Μια κραυγή, ένα σπίρτο κι ένα όνειρο.
Ένα σπίρτο για να κάψεις τα τελευταία αποκαΐδια της ψυχής σου.
Μια κραυγή για να βρεις το κουράγιο να οπλίσεις τα χέρια σου να το κάνεις.
Κι ένα όνειρο...Για να μπορείς να γλεντήσεις την μιζέρια της αυτοκαταστροφής σου με θρίαμβο.

Text and photography by Marsia Bealby. All rights reserved. Picture taken in Amsterdam.

2008-04-16T16:44:00.000-07:00

...προσευχή...

Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος στάθηκε στα δυο του πόδια, η προσευχή έγινε ο κατακόρυφος άξονας του χρόνου. Οριζόντιος άξονας του χρόνου έγινε η ελπίδα.

Ο άνθρωπος προσευχήθηκε για διάφορα: για να φέρει φαγητό ανάμεσα στα δόντια του, για να δαμάσει τα καιρικά φαινόμενα, για να διατηρήσει τη φωτιά που σιγόκαιγε, για να εξηγήσει τις κινήσεις των αστεριών. Αυτό που ο άνθρωπος ποτέ δεν μπόρεσε να αναλύσει, είναι το γιατί η προσευχή είναι πάντοτε ευχή συνοδευόμενη από τρόμο, σχεδόν κατάρα. Όταν εύχεσαι κάτι φοβάσαι, κι αυτό που φοβάσαι περισσότερο είναι μήπως η ευχή σου δεν βγει αληθινή, κι ετούτος ο φόβος δεν απορρέει από την αμφισβήτηση ή όχι του θεού των θεών σου... αλλά από τον φόβο μην εξαπατήσεις τα ίδια σου τα πιστεύω και καταρρεύσει ολόκληρο το σύμπαν του εαυτού σου.

Ο εργάτης φτυαρίζει το χώμα, ο φούρναρης φουρνίζει το ψωμί, η υφάντρα υφαίνει στον αργαλειό, κι όλα τούτα είναι προσευχή. Ναι, κι η ιερόδουλη την προσευχή της κάνει.

Τι δεν είναι προσευχή;

Προσευχή δεν είναι η αθανασία γιατί η αθανασία έχει όρια που η προσευχή δεν μπορεί να σεβαστεί.

Κι η προσευχή έχει ηθική;

Όχι, την έχει χάσει γιατί κι η προσευχή πουλιέται κι εξαγοράζεται στο παζάρι της μοίρας.

Μα τι είναι προσευχή;

Προσευχή είναι η μηδαμινότητα του εαυτού μας σε συνάρτηση με την παντοδυναμία ενός θεού.

Προσευχή είναι η εξουσία των υπεραισθήσεών μας και κυρίως της διαίσθησης.

Προσευχή είναι η αυταπάρνηση του λογικού και η αποδοχή του παραλογισμού του τυχαίου.

Και προσευχή είναι η ανάσα η ίδια. Από προσευχή είναι κάθε πνοή φτιαγμένη.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Picture taken in Sheffield.

2008-02-19T12:45:00.000-08:00

...Στο φως του κεριού...

'Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο...'
μου είπε...

Έσβησα το φως και άναψα ένα κερί. Η φλόγα τρεμόπαιζε εκνευριστικά, μαζί με την υπομονή μου. Και πάλι, η εμπειρία του πάθους θα μπορούσε κάλλιστα να είναι τρομακτική για την ηρεμία της ψυχής μου.

Γονάτισε στο κρεβάτι μου, ξεκούρασε την πλάτη της στον τοίχο, έδεσε τους καρπούς της με την δερμάτινη ζώνη μου και τοποθέτησε τα χέρια της ορθά πάνω από το κεφάλι. Απλά.

Στεκόταν εκεί, μπροστά στα μάτια μου, λεία έτοιμη να κατασπαραχτεί από το θηρείο, θύμα έτοιμο να πιαστεί στη παγίδα. Παρά λίγο μόνο. Στο φως του κεριού, ο ίσκιος της ζωγράφισε μια εικόνα στο πάτωμα, κι άλλη μια στην επιφάνεια της καρδιάς μου. Η εικόνα η ίδια ήταν μια παραμόρφωση που έπαιρνε την μορφή πηγαίων διαστάσεων, πελωρίων μαύρων τεράτων με ουρλιαχτά εκνευρισμού που κατέληγαν στον έντονο παλμό μου. Για μια στιγμή το μελέτησα. Αδίστακτος. Αυτό ήμουν. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς είχε απελευθερώσει τους δάιμονες της σαρκικής επιθυμίας έξω από το σώμα μου, και τώρα συστηνούμουν μπροστά σε όλα τα δαιμόνια και τελόνια και τους έκανα υποκλήσεις.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Photography taken at Warwick castle.

2008-02-11T03:58:00.000-08:00

...ρητό...

Σου εμήνυσαν τα χρόνια πως ελάθεψες
κι έχεις καιρό ακόμα
μα όχι για να θεριέψεις δόκανα.
Εξύπνησαν κι οι παραισθήσεις που ανάθρεψες
κι έχεις φωνή ακόμα
μα όχι για να πεις πως πρόκανα...

Text and photography by Marsia Sfakianou.
All rights reserved.

2008-02-09T05:10:00.000-08:00

...Ηφαίστειο...

Οι βλέψεις μου
έμειναν μετέωρες
σε ορίζοντες τρεμάμενους.
Εικονική πραγματικότητα τέφρας
που απλώνεται
μαύρο μετάξι φόρεμα.

Ξεμούδιασα τα πόδια μου
τένοντες σε νέες τροχιές
αρμοί διαστολής
αυταρέσκεια κι εγωκεντρισμός
επεκτατισμός του χρόνου.

Ηφαίστειο
υπαίτιο
υποψία
βιοψία

Όριο ηλικίας
μιας ώριμης στιγμής;

Text and photography by Marsia Sfakianou.
All rights reserved.

2008-02-08T14:45:00.000-08:00

...Αλήθεια;...

-Εντάσσεσαι κι εσύ στο φαινόμενο της αυταπάτης;

Στο φαινόμενο εκείνο που κουρελιάζει την λογική σου;

Χμ, η αυταπάτη είναι η επιθυμία σου μα η επιθυμία σου είναι αυταπάτη.

-Δηλαδή;

Δηλαδή τι;

-Είσαι ή δεν είσαι ψεύτικος; Άρα οι αυταπάτες σου είναι κίβδηλες, ουτοπικές, σχεδόν ακατανόητες από την παραμικρή απόπειρα επιστήμης.

-Και λοιπόν;
Είναι κακό να είσαι ψεύτικος;

Τι εννοείς; Είναι δηλαδή κακό κάποιος να είναι ονειροπόλος;

-Όχι, με παρεξήγησες. Για τους ονειροπόλους υπάρχει θέση αλλά πρέπει να περιμένουν σε ουρές χιλιομέτρων...

-Και λοιπόν;

-Για τους ψεύτικους δεν υπάρχει.

-Αλήθεια;

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Photograph taken at Luxor, Egypt.

Καλλιτεχνικό γυμνό

2008-02-08T07:38:00.000-08:00

Το παρελθόν, όλο το παρελθόν, είναι εκείνος ο άνεμος που κάνει το πράσινο των ματιών της να φαίνεται πιο αχνό από ποτέ...το ίδιο το αγέρι εκείνο που αποκαλύπτει την επιφάνεια της σαρκός της ξεφλουδίζοντας το δέρμα της και κουδουνίζοντας ανάμεσα στα κόκαλά της. Ονομάζεται "φιλτραρισμένη αθωότητα" αλλά δεν είναι τόσο αθώα όσο νομίζεις... του είπε.

Γέλασε δυνατά και το γέλιο της κατέληξε σε ένα της χαμόγελο. Δεν έκανε τη παραμικρή προσπάθεια να μεταμφιέσει τον σαρκασμό της προσποίησης και αξιοπρέπειάς της. Θα μπορούσε να του δώσει τα πάντα, οτιδήποτε, γι αυτό το λεπτό να διαρκέσει.

Η εντροπή της γύμνιας της ξεθώριασε.

-Άγγιξε με!
-Δεν μ' αφήνει.

"Κάποιος που να μπορείς να αγγίξεις" είναι μια πολύ σκληρή φράση. Ακούγεται ιδιαίτερα άδεια μα είναι γεμάτη με λυγμό μέσα της.

Η απόσταση και η κατεύθυνση τώρα πια έχουν χαθεί.
Το μολύβι σκιτσάρει χορεύοντας στο χαρτί.

Text and photography by M.Sfakianou. All rights reserved.

Η φαντασία της ακουαρέλας

2008-02-07T17:03:00.000-08:00

Τι είναι το γυμνό στην τέχνη;
Τι είναι η τέχνη στο γυμνό;

Είναι εκείνο που ο ζωγράφος θέλει να δει και να σκιτσάρει η εκείνο που το μοντέλο του θέλει να κρύψει;

Τι μπορείς να δεις όταν σκιτσάρεις τη γύμνια μου;

Μπορω να δω τα αγέννητα παιδιά σου να διψουν για να αναδυθηθούν από την αφάνεια στην ύπαρξη. Μπορώ να δω τα αναδιπλώματα των αισθημάτων σου στα αναδιπλώματα της σάρκας σου.
Τις καμπύλες του σώματός σου, τα κύμματα του σφυγμού σου, τις μικρές παγίδες που στήνει η ανατομία σου μέσα στο νου μου. Τις φλέβες της ματαιοδοξίας, αυτό μπορώ να καθρεφτίσω επάνω σου.

Αυτό μπορώ να δω όταν απλώνω τα μάτια μου επάνω σου. Κι έχουν τα μάτια μου το δικαίωμα να αναπηδήσουν στα υψηλώτερα σκαλοπάτια της μορφής σου;
Το χαμόγελο που πρέπει να κρατά τα μάτια κλειστά...αυτό το χαμόγελο, έχει το δικαίωμα να γευτεί την άλμη του φιλιού σου;

Κι πως θα κοιμηθείς απόψε, τώρα που τολμάς και προδίδεις τα οπτικά σου νεύρα;

Το αρωμά μου παγιδεύτηκε στην φαντασία της ακουαρέλας σου.

Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου και της φωτογραφίας παρακρατούνται από τη M.Sfakianou.

cinder toffee

2007-10-01T01:01:00.000-07:00

Είναι οι μικρές ηφαιστειακές εκρήξεις.
Τομή σύρριζα, αυλάκι ανάσας.
Τις φιλάς σταυρωτά γιατί τις φοβάσαι.
Αδέξια τις μαλώνεις με φωνή δίχως λόγο.

Οι καίριες απιστίες δικάζουν.
Στις καρέκλες σου καθίζεις μια ανάληψη ευθύνης.
Κατάλογος ενταφιασμένων ελπίδων.
Κλεισ'τα μάτια σου.
Διάλεξε κατακρήμνισμα επιφανείας.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Ο παθώς μαθώς (...ή...μια μικρή ιστορία τρέλλας)

2007-09-17T16:56:00.000-07:00

Τυχαία. Η τυχαιότητα των γεγονότων έχει μια απεριόριστη γοητεία. Συναρπάζει. 'Εμείς δεν εμπιστευόμαστε τις συναστρίες, σκέφτεται. Δεν θέλω όμως να αργήσω και στο ραντεβού μου με το πεπρωμένο μου. Η ευγένεια απαιτεί να το κυνηγήσω, όπου κι αν πάει'.

Αυτός είναι ο Μάκης. ΑΑΑ, Αρενωπός, γοητευτικός, ιατρός ετών 55, κινητά και ακίνητα περιουσιακά...έτσι δημοσίευσε (για να πάει η αγγελία στις πρώτες πρώτες στα προσωπικά). Έκρυψε περίπου μια δεκαετία.

Κοίταξε το ρολόι του. Ώρα τρεις και δεκαπέντε και εικοσιδύο δευτερόλεπτα. Εικοσιδύο δευτερόλεπτα έχουν σημασία. Είναι για μερικούς μια ζωή ολόκληρη. Γι αυτό οι καιροί δεν περιμένουν, σκέφτεται. Κι είναι καιρός να κάνει κάτι για τη μοναξιά του.

'Λοιπόν;' Έφτιαξε το κολάρο του, το ίσιωσε με μια άτσαλη γκριμάτσα. Έβηξε. 'Τίποτα το σπουδαίο. Μόνο γαργάρες με αλατόνερο'.

Αφού συνταγογράφησε κάτι πομάδες έκανε να φύγει. Βιαζόταν. Τον περίμενε η γυναίκα στην Γλυφάδα. Στη σκέψη της ίσιωσε την χωρίστρα στα μαλλιά του. Να φαίνονται περισσότερα, να φαίνεται πιο νέος. Άνοιξε την πόρτα με το ύφος του κατακτητή. Μια πελώρια κατσαρίδα τον κοίταξε κι έσκουζε. 'Κι όπως είπαμε, έτσι; Δις ημερησίως', είπε στη γριά.

Περπάτησε μερικά μέτρα, άφησε το στήθος του να χαλαρώσει, τόσο καιρό είχε να ακούσει την καρδιά του να χτυπάει τόσο γρήγορα. Επιτάχυνε. Μπήκε στο τρένο, βγήκε από το τρένο. Μετά στο λεωφορείο. Ατελείωτη του φαινόταν η διαδρομή. Όπου να ναι έφτασε.

Ο πυρετός μάλλον θα προέρχεται από κάποια εστία μόλυνσης. Όλα εστιάζονται σε εκείνη την μεγάλη αμαρτία που λέγεται έρωτας. Ο έρωτας είναι μια νόσος μεταδοτική. Σε σκοτώνει αργά και σταθερά. Δεν υπάρχει θεραπεία. Ο γεροντοέρωτας είναι ακόμα χειρότερο πράγμα. Γιατί του γέρου το πουλί που χει στο κλουβί κελαηδάει με τη σκέψη για τα περασμένα, αλλά μήτε που σηκώνεται να φάει, τόσο κουρασμένο είναι.

Να την. Εκεί, στη γωνία. Απόψε θα την βγάλει για φαγητό. Πρώτο ραντεβού. Έτσι της έταξε στο τηλέφωνο που μιλήσανε. Λες να είναι ωραία; Από μακριά φαίνεται ψηλή και γεροδεμένη. Έχει και τα πιασιματατάκια της. Γυναίκα Αφροδίτη. Γύρω στα 32 την κάνει. Ε, μπορεί να του έκοψε και μερικά χρόνια όταν απάντησε στην αγγελία του, σκέφτεται ο Μάκης. Να κάμει παιδιά, αυτό έχει σημασία. Και να θέλει τον γάμο. Να είναι και σεμνή και θρήσκα, και να μην κοιτάει αλλού.

'Μάκης', της συστήνεται. Τα ελληνικά της είναι σπαστά. 'Στην Ελλάδα θα έχει δεν θα έχει μερικούς μήνες, ίσως είναι και ψιλοπαράνομη', σκέφτεται. 'Το ρυθμίζω όμως αυτό με την άδεια παραμονής, μετά τον γάμο'. Του λέει το όνομά της. Τα μπουρδούκλωσε όλα τα λόγια της. Δεν ξέρει τι λέει. Ε και τι; Σάματι τηνε θέλει να του βγάζει λόγο; τα βασικά. Να του ψήνει κανα αφέψημα. Να τον αποχαιρετήσει στο νεκροκρέβατο στα γεράματα, να του κάνει και κανένα παιδί αρσενικό, να έχει να πάει κάπου η κληρονομιά και το όνομα.

Την βγάζει στην ταβέρνα. Η κοπέλα παραγγέλνει τα πόδια του αστακού, το ένα πιοτί μετά το άλλο, δύο δυο πρώτα πιάτα μαζί. Το καλαμαράκι κάνει μια μικρή περιουσία. Λες και είναι χρυσάφι. Ξεκουμπώνει όμως ο Μάκης το πορτοφόλι και πληρώνει. Μην της φανεί τσιγκούνης. Δεν κάνει.

Κι άλλο πιοτί, κι άλλο πιοτί, ζητάει η κοπέλα. Ο Μάκης φωνάζει το γκαρσόνι, παραγγέλνει και πληρώνει. Μετράει τις μπουκιές της. 'Πολύ τρώει', σκέφτεται. 'Δεν θα μου βγει οικονομική. Μα θα την φτιάξω εγώ...μετά το μυστήριο!'

Την κοιτάει και στα δόντια. Σαν άλογο. Ε, υγιής φαίνεται. Θα του φτουρήσει.

Έχει αρχίσει ο Μάκης να μεθάει, πιο πολύ από τα μάτια της μικρής παρά από το αλκοόλ. Μα η ανάγκη του τον ξυπνάει. Κάμει να πάει στην τουαλέτα, του σκάει η Ρουσλάνα ένα φιλί στο μάγουλο, έτσι για το ξεπροβόδισμα. Γλυκαίνεται ο γέρος, της παίρνει κι ένα γαλακτομπούρεκο τυλιχτό. Το βάζει η Ρουσλάνα στη τσέπη, γιατι λέει θα το φάει αύριο, σήμερα κάνει δίαιτα. 'Μια μικρή θεά είναι' σκέφτεται. 'Μια μικρή θεά των Βαλκανίων. Τσαχπίνα. Αλλά έχει πράγματι την χάρη της Παριζιάνας. Είναι ωραία γυναίκα, μοιραία. Θα ζηλέψουν οι φίλοι μου, θα σκάσουν από ζήλια κι οι εχθροί μου, θα μιλάει ολάκερη η ιατρική κοινότητα για το τι ωραία νέα γυναίκα κυκλοφορώ...τελικά είμαι πολύ τυχερός που με ανακάλυψε και με κάλεσε στο τηλέφωνο'.

'Αλλά τον θέλει τον γάμο; Όταν θα γυρίζω από την τουαλέτα θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Θα την ρωτήσω για το θρήσκευμά της, για τον γάμο και για τα παιδιά. Αν της αρέσουν τα παιδιά. Γι αυτό δεν συναντιόμαστε, βρε αδερφέ; Αυτός δεν είναι κι ο σκοπός της αγγελίας μου στην εφημερίδα;'

Μετά σκέφτεται και το δαχτυλίδι. Αν πει η κοπέλα το ναι, αύριο κιόλας πάει να το παραγγείλει. Το γοργόν και χάρην έχει. Θα πάρει και τηλέφωνο την αδερφή του να της πει τα καλά τα νέα.

Κάμει να γυρίσει από την τουαλέτα, κοιτάει στο τραπέζι, η Ρουσλάνα άφαντη. Κοιτάει καλύτερα, δεν μπορεί, κάπου εκεί γύρω θα είναι. Έρχεται και το γκαρσόνι. Του φέρνει έναν καφέ, 'το παρήγγειλε η γυναίκα σας', του λέει.

'Μα που είναι η κοπέλα;' ρωτάει ο Μάκης το γκαρσόνι;

'Η γυναίκα σας; Είπε ότι προχωράει σιγά σιγά προς το αυτοκίνητό σας για να πάρει και τσιγάρα, και μου παρήγγειλε να σας σερβίρω το καφεδάκι σας και να σας φέρω τον λογαριασμό', λέει το γκαρσόνι.

Η απάθεια είναι ταλέντο. Το κρυφό χαρτί στον πόνο είναι η απάθεια. Απάθεια δεν σημαίνει απαραίτητα ανευθυνότητα. Αυτό ήταν και η πρώτη τους διδαχή στην σχολή της ιατρικής, μπροστά στο πτώμα. Η απάθεια διασκεδάζει, νικάει τον φόβο, τους είχε πει ο καθηγητής. Μάσαγε τσίχλα, το θυμάται καλά ο Μάκης. Ήταν 18 χρονών. Παιδάριο. Τότε είχε όλα τα μαλλιά του πάνω στο κεφάλι του, αλλά μυαλό καθόλου να βρει να συντροφευτεί. Τον χρόνο του τον έφαγαν τα βιβλία και ξεχάστηκε.

'Αυτό δεν φαίνεται σωστό', σκέφτεται...

Ο Μάκης κοιτάει το γκαρσόνι και σαν να μην καταλαβαίνει. Κάνει να πιει τον καφέ πάνω στην αμηχανία του. Ο καφές μαύρος, της παρηγοριάς. Το γκαρσόνι περιμένει πάνω από το κεφάλι του σαν μπάστακας για να πληρωθεί.

Κάμει να βγάλει το πορτοφόλι του και το πορτοφόλι άφαντο. Ψάχνει καλά τις τσέπες μα τίποτα.

Η Ρουσλάνα κρυμμένη πίσω από τη γωνία τον κοιτάζει και γελάει. Μετράει ένα ένα τα αμέτρητα χιλιάρικα. Σταματάει το ταξί, βάζει το θεόρατο πόδι της στη φόρα όπως ανεβαίνει στο κάθισμα κι έχει τη γοητεία όχι θεάς των Βαλκανίων, όχι Παριζιάνας αλλά Νεοϋορκέζας. Έχει κανονίσει δουλειές για αύριο. Έχει πάλι να βγει το βράδυ, αυτή τη φορά με άλλο θύμα. Με τον ταξιτζή μιλάει άπταιστα Ελληνικά με προφορά Παπαγιώτισσας. Ξημερώνει. 'Καλές δουλειές κάναμε και σήμερα', σκέφτεται.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Φεύγα

2007-09-08T14:43:00.000-07:00

Μια άνομη σκέψη ξέμεινα, ανολοκλήρωτη
τροχιά ακλουθώ στους στεναγμούς και στα υπόγεια.
Σώμα μου άγονο,σε τούτο τον τόπο,
χίλιοι ζητιάνοι κύτταρά απλώνουν τα χέρια για ελπίδες.
Χαντάκια οι ρυτίδες μου κατακρημνίζουν χρόνων στοχασμούς
οι επιβαίνουσες αναμνήσεις με πωλούν, με ξέχασαν.
Των ματιών μου οι ίριδες γνέφουν αντίο αξεστόμιστα,
τα νύχια μου ξεστράτισαν, κουβαλούν παραισθήσεις αγγίγματος.
Μία στεγνή απόδειξη είσαι κι εσύ,
ένα απολίθωμα ανθρώπου.
Φεύγα.
Είναι αλήθεια αμαρτία να γερνάς;
Ή φλυαρία;

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Ω-έ-ρ

2007-09-02T10:14:00.000-07:00

Η αγάπη είναι ένα κομμάτι ύφασμα.
Μια εσάρπα για να με τυλίξει όταν κρυώνω,
το σεντόνι που με σκεπάζει,
τα γάντια που κρατούν τα χέρια μου ζεστά τον βαρύ Χειμώνα.

Αγάπη είναι μια παλιά ιστορία πεπρωμένου.
Την κουβαλώ μέσα μου από μικρή,
στις έλικες των γονιδίων μου,
στις τσέπες του υποσυνειδήτου μου,
ροζ κουφέτο γάμου κάτω από το μαξιλάρι μου,
αγάπη στην άκρια της ανάτασης του παιδικού χεριού μου σαν ψηλώνω να σε φτάσω.

Αγάπη του χρώματος κυανού,
αγάπη του έκπλου νου,
που αγύρτης παράφρων
αναζητεί την προσδοκία της θέας του αγαπημένου προσώπου.

Αγάπη του χρώματος κόκκινου,
αγάπη μιας επισπεύδουσας εφηβείας,
αγάπη κόμιστρο μιας ευτυχίας.

Η αγάπη είναι η τερψίστιχος ειρωνία μιάς πληγωμένης σκέψης.

Ας γίνω τριαντάφυλλο.

Ας κάμω μπουμπούκια.
Ας ανθίσω λουλούδια.
Ας μαραθώ,
ας πεθάνω στο χώμα.

Τουλάχιστον θα πεθάνω τριαντάφυλλο.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

3 χρόνια πίσω

2007-09-01T13:34:00.000-07:00

Περάσαν εκείνα τα χρόνια. Ξεχάστηκαν.

Τα πότισε η γη, τα καταβρόχθισε, τα έφαγε η πέτρα,
τα κατάπιε η λάσπη της λήθης.

Εκείνες οι μέρες έχουν γίνει πια παρελθόν.

Παρελθόν που δεν γράφεται σε χαρτιά και σε βιβλία, δεν έχει ορισμούς σε λεξικά, δεν υπόκειται σε χρονικές περιόδους.

Τόσο παλιό.

Παλιό.

Ένα μικρό κομμάτι ξεφτισμένης ζωής, εκεί,

στον κόσμο που γυρίζει για εμένα

χωρίς εμένα.

Σε αυτά που άφησα πίσω.
Και με τρομάζουν.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Το σκιάχτρο

2007-08-24T02:17:00.000-07:00

Το σκιάχτρο στεκόταν κατάμεσα του κάμπου, ατάραχη προσωπικότητα στους παντός είδους κραδασμούς, περήφανο σαν κυρία μημουάπτου, ατρόμητο σαν βαρκάρης εν τρικυμία να γέρνει στον άνεμο και να κάμει κουπί επιβίωσης. Ήταν φτιαγμένο από άχυρο. Τα ξεραμένα στάχυα σχημάτιζαν συστάδες μυών κάτω από τα ηλιοκαμένα και ξεθωριασμένα ρούχα του, παραφουσκώνοντας την επιβλητικότητα του που θύμιζε σημεία των καιρών.

Ασχήμια;

Ο τραγέλαφος εκείνος είχε μύτη και μάτια από μαύρα καμμένα ξύλα ( γιατί τα σκιάχτρα γεννιούνται αλλήθωρα ) και το στόμα του έμοιαζε περισσότερο με μπανανόφλουδα σε αποσύνθεση παρά με στόμα. Το καπέλο του σκέπαζε το άτριχο κεφάλι του, καρφιτσωμένο πάνω στα αφτιά του με παραμάνες.

Μα η μικρή ατέλεια και η μεγάλη δυσμορφία κυοφορούν πάντα κάτι από ομορφιά μέσα τους.

Και λένε πως η απόγνωση είναι ετούτος ο λόγος που κάνει τους ανθρώπους να κραυγάζουν. Η απόγνωση και η παράφορη επιθυμία είναι οι καλύτεροι φίλοι του τρελού του χωριού. Το χειροκρότημα είναι ενθαρρυντικό για να συνεχίσει η παραφροσύνη να κομπάζει. Λογιών λογιών ανθρωπάρια στέκονται γύρω από τον φουκαρά και τον χειροκροτούν. Κι εκείνος είναι πια το κέντρο του κόσμου όλου, η εστία της προσοχής, ακαταμάχητος στο βλέμμα και στο γιουχάισμα των κολάκων και γαλίφηδων.

Έτσι και το σκιάχτρο.

Τα πουλιά κράζουν, έπειτα χαμογελούν. Πώς; Κάτω από τα ράμφη τους κρύβεται η ανάταση ενός ειρωνικού χαμόγελου. Κάμουν τάχα πως πλησιάζουν για να θαυμάσουν, να περιεργαστούν το ωραίο και να κομπάσουν, μα πάντα κρατούν αποστάσεις σεβασμού και τρόμου προς εκείνο το περίεργο κατασκεύασμα στη μέση του αγρού.

Ο βασιλιάς, το σκιάχτρο.

Αυτός είναι. Νομοθετεί τα στάχυα ένα ένα. Πως θα γείρουν στη φορά του ανέμου, πως θα καρποφορήσουν, πως θα ξεραθούν και θα πεθάνουν στο χώμα. Όταν φυσάει, τα ρούχα του ανεμίζουν σημαίες. Το άτσαλο τρίξιμο του παίζει εμβατήρια. Η πομπή των κολάκων καταφτάνει.

Σταθείτε προσοχή!

Η ακρόαση έχει τελειώσει. Η νύχτα θα πέσει αργά, σαν ακριβή κουρτίνα στην αίθουσα του θρόνου. Στο σκοτάδι τα κοράκια θα ορμήσουν, θα κατασπαράξουν, θα ξεκοιλιάσουν. Το πρώτο ξημέρωμα θα βρει ερημιά και θλίψη. Το χωράφι έπεσε βρώση στα στόματα των εχθρών. Τα ανείπωτα ειπώθηκαν. Μα για το σκιάχτρο ούτε λόγος.

Ώπερ έδει δείξαι.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Φύγαμε

2007-08-19T07:59:00.000-07:00

Τα χρόνια επισυνάπτουν ανάσες σε κλειστά δωμάτια.
Εφημερίδες παλιές διαβάζεις τα βιώματά σου.
Τα μαλλιά σου
μακριά κι αχτένιστα
καρφιτσώνουν πάνω σου μια γοητεία που ξεχάστηκε.
Το τραπέζι προσμένει να ακούσει το βάρος του χεριού σου όσο γράφεις.
Από μακριά μια μελωδία παίζει ανάκληση προσευχής.
Χαθήκαμε, μου λες.
Και τώρα ένας συλλογισμός ευγενικός
κουβαλάει το πανωφόρι σου.
Χαμογελάς. Φύγαμε.
Το περίπου είναι πάντα καλύτερο από το απρόσιτο.
Η πρώτη ψιχάλα κλείνει μέσα της κρύσταλλα συνταύτισης.
κι ετούτη η Κυριακή κατασκευάστηκε για δύο.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

σκέψη μου

2007-08-19T06:08:00.001-07:00

Σκέψη μου, ήθελα να σε φορέσω. Να σε κουβαλώ πάνω μου, να σε εναποθέτω πάνω στα μέλη μου σχεδόν σαν ένα λεπτό πανωφόρι από οργάτζα. Κι άλλοτε πάλι βάναυσα να σε τραβώ από τα μάλλινα άκρα σου, να με πνίγουν τα μανίκια κι η λαιμόκοψή σου, να με ιδρώνει η πυκνή σου πλέξη.

Σκέψη μου, ήθελα να σε πιω. Ήθελα να σε πιω, για να ποτιστώ ολάκερη από σένα. Κι ήθελα τόσο να σε γευτώ, σαν κάτι πρωτόγνωρο, ή έδεσμα αυστηρά απαγορευμένο.

Να σε καπνίσω ακόμα, σαν καπνό εξωτικό, που αποδυναμώνει τη καρδιά και λαμπρύνει την συνείδηση.

Σκέψου, σκέψη μου! Ήθελα να παλέψω μαζί σου. Να σου δανείσω το άλογό μου, να ζωστείς το σπαθί μου και την ασπίδα μου, να κοιτάξεις κατάματα τους φόβους σου και να τους εμβολίσεις.

Κουράστηκα, σκέψη μου…

Ήθελα να σ’ αφήσω, τρεις φορές πριν ο πετεινός λαλήσει.

Τελικά…με επτά αργύρια υποκρισίας στην τσέπη…

Σ ‘απαρνήθηκα.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Λυπάσαι αλήθεια

2007-08-19T06:03:00.000-07:00

Απόψε φυσά βροχή σιωπής από το Sheffield. Σαν από κείνες τις βροχές που, με τις μεθυσμένες πρωινές σταγόνες τους, ποτίζουν τα τριαντάφυλλα της αυγής. Σαν από κείνες τις ψιχάλες που καταβρέχουν το φρεσκοσκαλισμένο χώμα και του αναδύουν εκείνη τη μυρωδιά που εισπνέει φθινόπωρα.

To whom can I speak today?
Faces are invisible
And death stands before me
Like the fragrance of myrrh…
Like sitting under a shade on a breezy day…

Πνέει καινούριος, παράξενος αέρας στο δωμάτιο αυτό. Ανοίγει για άλλη μια φορά η πόρτα, κι οι μορφές οι δυσόρατες εισβάλλουν χείμαρροι σωστοί, με κορμιά της ώχρας και γοργοδουλεμένους γυμνασμένος τετρακέφαλους.

Death stands before me today
As a woman longs to see the house of her lover
After she has spend many wears held in captivity.

Τα πελώρια βιβλία σου κλείνονται πια ολάκερα σε ένα μυαλό, κι εσύ του κλείνεις πιεστικά το φερμουάρ, για να τα πάρεις μαζί σου λίγο πάνω από τη πλάτη σου.

Τα ποτήρια σου μένουν σπασμένα στο πάτωμα. Χίλια δυο κομμάτια, μετρημένα ένα-ένα.

Nay, but he who is yonder
Shall be a living god

Ο ήχος της σιωπής και το κερί σου σιγόκαιει, σπινθηρίζει λιγάκι, κι έπειτα αναλαμπαδιάζει, τώρα πια που γεύτηκες την αποδιοπομπαία κάθαρση του δράματός σου.

Inflicting punishment upon the doer of evil…

Λυπάσαι αλήθεια.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Τα κομμάτια στα αγγλικά είναι δείγμα αρχαίας αιγυπτιακής ποίησης σε μεταφραση.

student ticket please...

2007-08-19T05:58:00.000-07:00

Είναι όμορφη τελικά η πόλη μου. Ανοίγεις τα παράθυρα σου και μπορείς να την αγκαλιάσεις, να την προκαλέσεις, να παίξεις μαζί της κρυφτό ή κυνηγητό, αφημένη να περιπλανιέσαι στους δρόμους της.
Κόσμος τρέχει στα πεζοδρόμια και λεωφορεία περνούν σε αστραπιαίες συχνότητες, μαζεύοντας καρδιές σκορπισμένες και όνειρα.
Μόλις ένα χιλιόμετρο από το κέντρο, μπορώ και βηματίζω με τα πόδια στους δρόμους, να κατηφορίζω στον gas street, να καταφτάνω στο new street και στο town hall, με εκείνη τη παράξενη, κοκκινόχρωμη, βρετανική αρχιτεκτονική τους. Η ζωή, ξέρεις, πρωί και βράδυ, κρύβεται στις τοπικές pub και στα μεγάλα ποτήρια με μπύρα.
Συλλέγω σε κάθε μου βήμα μια στιγμή, ένα άρωμα, μια ανάμνηση. Χαϊδεύω με τα μάτια μου όλα τα ανθρώπινα βλέμματα, ακόμη κι εκείνα τα τραχιά, και τα άγρια, για να κρατήσω ένα κομμάτι από αυτά να διηγούμαι.
Με το στομάχι άδειο, και την τσέπη γεμάτη από ευτυχία, ακολουθώ τον Bristol Road, ή τον αγαπημένο μου δρόμο του Broadway, τον Broad street. Με σχεδόν παιδική αφέλεια χαιρετώ τον κόσμο, τους ζητιάνους, τους μεθυσμένους, τα σκυλιά. Αφουγκράζομαι τους ήχους της πόλης, και δένομαι απ΄ αυτούς, ακολουθώντας τους κι αφήνοντάς τους να αγκιστρώνονται και να σέρνονται από πάνω μου. Οδηγούμαι, παράδοξα από τον χάρτη του ενστίκτου μου και μόνο, κι όταν χάνομαι, ακολουθώ με παπούτσια να σέρνονται, κάποιο κανάλι κατά μήκος του, για να τραβήξω ακόμη μερικές φωτογραφίες.
Κανάλια. Ατέλειωτος ιστός αράχνης από κανάλια να σε αιχμαλωτίζει. Περισσότερα κανάλια από την Βενετία μου, κι όλα πλωτά, με κάτι παράξενες μακρόστενες βάρκες για το κοινό, που παίζουν τον ρόλο του λεωφορείου. Πράσινη οργιώδης βλάστηση δίπλα σε αυτά, και ο πεζόδρομος κατά μήκος τους, ένα ατέλειωτο πάρκο σε όλη την έκταση της πόλης.
Έχω καταφέρει και συνδυάζω, σε μια λειτουργία του εγκεφάλου μου που δεν τη καταλαβαίνω, μέρη της ξενιτιάς μου με άλλα στην πατρίδα.
Περπατώ σε πεζόδρομους εμπορικούς, αναλογιζόμενη σε μια παραίσθηση την ίδια την ομορφιά της οδού Ερμού, ζώντας τη στιγμή τόσο αληθινά, ώστε ακόμη ακούω τον ήχο της λατέρνας και μυρίζω το ζεστό σάμαλι.
Είναι κι εκείνη η μεταμοντέρνα μεριά της πόλης, με τα μεγάλα παράξενα κτίρια που θαρρείς πως τα σμιλεύει ο άνεμος σε παράξενα, κυρτά σχήματα. Ή και η άλλη, η παλιά πόλη, με τα προπολεμικά κτίρια που στέκονται ακόμη γιατί γλίτωσαν τις βόμβες της φυσικής ή της ανθρώπινης φθοράς.
Πελώριες πλατείες στεγάζουν τα αδέσποτα κι άστεγα ανθρώπινα όνειρα τις νύχτες. Κι εγώ, βράδια Σαββάτου, βρίσκω πάντα καταφύγιο σε κάποιο στέκι ελληνικό, όχι τόσο εξαιτίας της μοναξιάς μου, μα πιότερο από την ανάγκη μου να ακούσω την παράξενη πια γλώσσα που μιλούσα στο σπίτι.
Αντιγράφω στον νου μου πινελιές από όσα βλέπω. Τοποθετώ τα είδωλα αγαπημένων μου στιγμών πίσω από κάμερες και κινούμενες εικόνες. Έπειτα τις ταχυδρομώ στους αγαπημένους μου ανθρώπους, για να τις μοιραστώ μαζί τους.
Και ζω. Κι ελπίζω. Και βιώνω. Και γεύομαι. Καθρεπτίζομαι στα νερά των καναλιών με το είδωλό μου να μου χαμογελά διψασμένο για να ρουφήξει την ανάμνηση.
Μα και η εστία, η μικρή μου κατοικία, μου φαίνεται ένας παράδεισος εκτεινόμενος μέσα σε τέσσερις τοίχους για να μπορεί να χωρά και να καρπώνεται στην παλάμη μου.
Ταξίδι για Λονδίνο, θέση φοιτητική στη silent zone του τρένου που μετά βίας πάντοτε προλαβαίνω.
Μια κιθάρα στο χέρι, ένα μπουζούκι με ελληνικούς σκοπούς.
Άρωμα καφέ ελληνικού στους δρόμους του Soho…

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Απόλλωνας (for Martin)

2007-08-19T05:45:00.000-07:00

Ξυπνάς. Γέρνεις επάνω στο κορμί σου κατάμεστη από μια σκέψη που τη ζωγραφίζεις αόριστα πάνω στο βιβλίο της σπουδής σου, με σχήματα ημικύκλια και τρίγωνα.
Παραμερίζεις τα κλειστά σου βλέφαρα, έντεχνα, με τη γουλιά του καφέ που σε ξυπνά. Σχεδόν χαράματα, να έχεις ήδη περάσει τις δώδεκα πύλες του πεπρωμένου σου και μηχανικά να συνεχίζεις να αναπνέεις, θέτοντας όμως τα γρανάζια του στην υπηρεσία της επιμονής και του πείσματος…
Αν δίπλα σου υπάρχει εκείνο το κάτι, εκείνο το όλο, κι εκείνο το «τα πάντα», είναι που το λένε Απόλλωνα…
Έχει το δέρμα του την υφή τη φωτεινή, τη λευκή, και επίχρισμα τόσο περίτεχνα σμιλεμένο που διακρίνεις τη φλέβα της αντρικής ορμής που ορθώνεται, με τα χείλη κόκκινα κοραλλένια, τα μάτια πράσινα βαθιά, κι ας επιμένει αυτός ότι τα μάτια του δεν έχουν τίποτα το ασυνήθιστο, μα κρύβονται άτσαλα πίσω από τζάμια και καθρέφτες…
Ο Απόλλωνας σου, άγαλμα που φτιάχτηκε μόνο για σένα, κοιμάται δίπλα σου τα βράδια. Μένει ξάγρυπνος στο πλευρό σου σαν πονάς η αγωνιάς, σε σκεπάζει όταν κρυώνεις, σου γελούν τα μάτια του όταν σου λέει ερμηνεία των αισθημάτων σου στη γλώσσα που μόνο εσείς οι δυο κατανοείτε...
Όχι. δεν σου μιλώ για άντρα εραστή, για όνομα, για ύπαρξη θεϊκή ή θνητή. Σου μιλώ για εκείνη την ενόρασή σου, που σου χτύπησε χαράματα την πόρτα…

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

στόχος

2007-08-19T05:41:00.000-07:00

Ορθώθηκα μπροστά στον αιώνιο χρόνο μου,
σήκωσα από το έδαφος τη βαλλίστρα και το τόξο μου
και στόχευσα μια μικρή στιγμή, προσεχτικά,
-άκυρη να μην πέσει η βολή στο χώμα-
για να την καθηλώσω με το τραύμα
και να την εξετάσω έτσι, εξονυχιστικά…

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

bionic man

2007-08-19T05:39:00.000-07:00

Βιονικός άνθρωπος…

Φοράς αποσμητικό λιπαντικό
για να λαδώνεις κάθε τόσο τα γρανάζια σου.
Ντύνεσαι αγκαλιά ρομποτικών αισθημάτων.
Κι από κοσμήματα;
Των βέλτιστων τα βέλτιστα!
Ροδέλες περίαπτα και βίδες…
σωστά έργα τέχνης…
Κινείσαι με μηχανικά πόδια.
Εκτελείς σπασμωδικές νευρώδεις κινήσεις…
και του χαμόγελου σου η ορθή γωνία
φανερώνει τα τσίγκινα σου δόντια…
Πόσο κρατάει ένα όνειρο;
Ξύπνα!!! Γιατί βραχυκύκλωσες;

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Η φοβερή πύλη… ή…το μέγα ιατρικό λάθος…

2007-08-19T05:37:00.000-07:00

Η φοβερή πύλη
είναι φτιαγμένη μονάχα
για την πρόσοδο της αθανασίας
από το δομικό υλικό της σαρκός…
Για να τη προσεγγίσεις,
πρέπει να ματώσεις…
Για να την περάσεις,
πρέπει να πεθάνεις

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Homo sapiens…Homo erectus…Homo universalis

2007-08-19T05:35:00.000-07:00

Σηκώθηκα στα δυο μου πόδια.
Όρθιος στάθηκα, περπάτησα.
Έκλεισα μέσα μου το σύμπαν όλο
και το άπαν μου.
Σχεδόν το σφράγισα,
το εγκλώβισα σε σάρκα και σε κύτταρα.
Απειροελάχιστα σωματίδια χωροχρόνου
κλεισμένα καλά,
κι αποστειρωμένα,
σε ανθρώπινο δοχείο κορμιού.
Ήταν, φαίνεται,
του ιδίου του δημιουργήματός μου
η κατάρα της φθοράς…

Τα νεφελώματα σκέπασαν τη ψυχή μου,
για να κρύψουν τη μέρα και τη νύχτα της.
Ηλιακές, λαμπρές φωτοχυσίες τα όνειρά μου.
Κομήτες οι αγύρτες συλλογισμοί μου,
κι ετούτες μου οι πληγωμένες προσδοκίες
τα πεφταστέρια που σβήνουν και χάνονται…

Διάταγμα εκφώνησα:
Οι αστρικοί αποστάτες
και τα εχθρικά κοσμικά σωματίδια θα τιμωρηθούν!
Εχθρούς δεν θέλω,
ούτε φοβερών συγκυριών τις προφητείες πιστεύω!
Κι όμως, είναι ο φόβος μου,
η ελπίδα, η αγάπη, ο θυμός μου,
που συστέλλουν και διαστέλλουν τα σύμπαντα…

Πυρακτωμένη σάρκα από στάχτη κι άμμο…
Κοσμικός πειρατής,
παρατηρητής επιστήμης
και δημιουργός θεών…
Αυτό είμαι!
Και τώρα κομπάζω τα ανθρώπινα!

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Μερικές σκέψεις για τον μεγάλο μου έρωτα…(ερωτικά λιγόστιχα σε τσιμεντένια πεζοδρόμια)

2007-08-19T05:24:00.000-07:00

Η κάθετη πτώση των φύλλων των δέντρων
είναι η πεισματική αυτοκτονία του φθινοπώρου…

Το επίμονο άκουσμα της σιωπής μας
είναι η προδοσία των πιο κρυφών μας μυστικών…

Επέμενε να ξεφεύγεις από τις ράγες των τρένων που σε κυνηγούν…
Σαν άλλα, μεγάλα και μοντέρνα αερικά, κουβαλούν εφιάλτες που καθηλώνουν σε ψυχικές αυτοκτονίες…

Το είδωλο της συνείδησης
είναι η διαστρέβλωση του ειδώλου της
αμνησίας…

Πίσω από την κορνίζα του πίνακα
κρύβεται πάντα η πραγματική απεικόνισή του…

Πληγώνει όποιος αγαπά.
Αγαπά όποιος πληγώνει.
Οι όψεις του ίδιου πάντα νομίσματος,
μα αν το πετάξεις ψηλά
θα διαπράξεις μια κίνηση
που θα κομματιάσει μια μονάχα ψυχή
σε δυο τραχιές, κρύες, μεταλλικές επιφάνειες…

Κρατάς το κλειδί της καρδιάς μου
μόνο αν βρεις το θάρρος
να κρατήσεις τη καρδιά μου ολοζώντανη στην ίδια τη παλάμη σου…
Μπορείς;

Τα όνειρά μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά
περιπλέκοντα, φροϋδικά,
αραχνοειδή συναισθήματα
που ζουν εις βάρος του ιστού
της ίδιας της συνείδησής μας…
Προβολή της άϋλής μας πραγματικότητας
σε μια κατάσταση ύπνωσης…
Η ενσάρκωση των ίδιων των επιθυμιών μας
είναι ένα ζωντανό θήραμα,
ανίκανη να ξεφύγει από τη παγίδα των μεταξένιων κλωστών,
μα βορά στο στόμα της ανελέητης αράχνης…

Ποιος είπε ότι ο ουρανός που με σκεπάζει δεν είναι η θάλασσα…
Κι εκείνη η θάλασσα που μου βρέχει τα πόδια δεν είναι απλά ο ουρανός μου;
Είναι ισομερές και ισόχωρο το άνω με το κάτω τμήμα μιας κλεψύδρας…

Αν η ζωή μου είναι ένα ισοσκελές και ισόπλευρο τρίγωνο,
τότε η υποτείνουσα του είναι η δική σου ανάμνηση…
Μπήκα εντός επιθυμίας
Βγήκα εκτός ονείρου
Κι επί τ’ αυτά ακόμα ελπίζω κι αναπνέω…
Μόνο που εσύ έμεινες εντός μου κι εναλλάξ…

Είναι επιτακτικές, προστακτικές,
οι θεσμοφοριάζουσες επιθυμίες του έρωτα…

Πως ν’ αναζητήσεις ένα φάντασμα
που ακόμη και το ίδιο
αναζητεί ματαίως την ύπαρξή του;

Κατασκεύασα λοιπόν τη Κιβωτό μου
από παλιά, άλλοτε άχρηστα αισθήματα αυτοσυντήρησης…

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Λίγες μέρες πριν από τη μεγάλη φυγή μου

2007-08-19T05:16:00.000-07:00

Νύχτα. Ξεκίνημα του χρόνου πάλι από το δώδεκα. Αντίστροφη πορεία λεπτών σε πτώση.

Άυπνη απόψε αναρροφώ και εισπνέω τους παλιούς καιρούς, σαν πολυκαιρισμένα τσιγάρα, κι εκεί, πέρα από το μπαλκόνι του δωματίου μου, τα κίτρινα θολά φώτα της πόλης, ξεθωριάζουν τις περασμένες μου αναμνήσεις.

Πόσο παράξενο, αλήθεια…Θα ορκιζόμουν πως αυτή τη νύχτα το φεγγάρι έχει άρωμα αρμπαρόριζας, ή και τ’ αστέρια πως μυρίζουν αγιόκλημα και νυχτολούλουδο.
Στα τελευταία ίχνη του Καλοκαιριού τα δέντρα δειλά αποχωρίζονται τα φύλλα τους, και τα κλαδιά, με ορθάνοιχτα τα μάτια τους, απομένουν να τα κοιτούν, κίτρινα και ωχρά, ν’ αργοπεθαίνουν σαπίζοντας στο χώμα. Κι όμως, θαρρώ πως ούτε ένα Φθινόπωρο ως τώρα δεν περιφρόνησε την άφιξή του στο παλάτι του χρόνου. Το ένα Φθινόπωρο έτσι διαδέχεται το άλλο, σαν από συνήθεια και φυσικότητα, ή σαν θεών καθορισμένο πεπρωμένο.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

μη ρωτάς

2007-08-19T05:11:00.000-07:00

Εσύ λοιπόν ρωτάς…Μα μη ρωτάς για πρόσωπα και πράγματα παλιά…Μην ανασκαλίζεις ποτέ τις χαμένες ταυτότητες στα βάθη του χρόνου. Πρόσωπα και πράγματα χάνονται, διαρκώς εξυπηρετώντας τον σκοπό της εντελέχειάς τους να χαθούν η να καταστραφούν. Οι έρωτες τελειώνουν, νέες αγάπες αρχίζουν. Μόνο η ανάμνηση μένει, κλειδί στους τιμωρημένους θνητούς της φθοράς, που βλέπουν διαρκώς το κορμί τους να γερνά και τα κύτταρά τους να σβήνουν. Τι δεν τόλμησες και τι τόλμησες, άραγε; Σκέψου και τόλμα ξανά και ξανά…Αυτή η τόλμη δεν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου σου;

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Ναύκρατη

2007-08-19T04:57:00.000-07:00

Λίγο πριν το άρμα του ήλιου χαθεί, ο Οδυσσέας, ακολουθώντας τα νήματα που του έπλεκαν οι Μοίρες, αγκυροβόλησε κατεπάνω στα βράχια της Ωγυγίας και πιο πέρα, στις κυματοδαρμένες ακτές που του ήλιου το ξέπλυμα τις έκανε να χρυσίζουν. Θεϊκοί χρησμοί μιλούν εκεί για μια εύμορφη βασίλισσα που έμελλε να συναντήσει. Κι ετούτη, κοπέλα ακόμη μικρή και άμαθη, τάματα και ευχές στους θεούς αφιερώνει. Έπειτα τη ζώνη της την πιο πολύτιμη, και τις μπούκλες των πύρινων μαλλιών της στον βωμό της θεάς του έρωτα αφήνει, παράκληση για τον αγαπημένο ταξιδευτή, που ξέρει… νιώθει πως έρχεται, φτάνει…
Κι από μέσα της έλιωνε κι έρεε διαρκώς το καρδιοχτύπι, μέταλλο χάλκινο, χυτό, πυρακτωμένο, φωτιά στο μικρό της κορμί, να τερματίζει ως κάτω κι από το κατώτερο μέρος του ινιακού οστού, οπού ο πόνος είναι ο πιο οδυνηρός κάθε φορά που οι ακούραστοι έρωτες ενσκήπτουν στις φρένες…
Ήταν εκεί, δίπλα της, ο αγαπημένος Οδυσσέας της καρδιάς της. Ξαπλωμένος στα βότσαλα της αιωνιότητας, κι η σκέψη του να εκτείνεται ψηλά, στου απείρου τους πανύψηλους πύργους…και χαμηλά, στους βυθούς τους μυστηρίους και των σεισμών τα ρήγματα…
Εκείνος το φως στο σκοτάδι της, φανός σε λιμάνι ύστερα από ταξίδι μακρινό και κοπιώδες…Εκείνη μια πατρίδα του. Μια πατρίδα του καρδιά αγαπημένη, που τόσο πάντοτε προσδοκούσε ν’ αντικρίσει στον πλου της επιστροφής…
Άπλωσε σε έκταση τα χέρια του κι η σελήνη στη κίνηση των δακτύλων ανέτειλε. Οι φεγγαρακτίδες, ασημένιες και περιπλέουσες στου σύμπαντος το στερέωμα, ξεψυχούσαν στα χρυσοπράσινα αλώνια των ματιών της, κι εκείνη θέριζε με την όψη την εικόνα την ανάμνησης, να ‘χει να περάσει τον χειμώνα που έρχεται, κι ο Οδυσσέας θα φύγει και πάλι μακριά… Και ξεψυχούσαν οι νυχτακτίδες στα γυμνά της στήθη, στο ένδυμά της ακόμη…εκείνο του γαλαζόμαυρου ατέλειωτου νερού που εκτεινόταν ως τα πέρα, αφημένο με πρόκληση του ερωτικού αγκαλιάσματος πρόχειρα να πέσει σε μια γωνιά, του κόσμου…
Κι ο Οδυσσέας σφύριξε αρχαίο, ξεχασμένο, ναυτικό σκοπό. Τ’ αγέρι στο άκουσμά του λιγοθυμούσε ανάμεσα στις άκριες των δέντρων…Έπειτα το στέρνο του όρθωσε και ( ω μητέρα δίψα του έρωτα! ) τα βουνά υποκλίθηκαν, τα κύματα υποκλίθηκαν, τα πεύκα υποκλίθηκαν…ακόμη και τα ξύλινα παλιά δοκάρια του καραβιού έτριξαν να υπακούσουν μαγεμένα στου αφέντη το κάλεσμα…
Το βλέμμα σήκωσε και κοίταξε τ’ αστέρια, αστέρι ο ίδιος…Δίπλα του η γαλήνη του κορμιού της, χόρευε σε εκστατικούς ρυθμούς με τον πόθο του να την κατακτήσει ξανά και ξανά, τον πόθο του τον διακαή να σβήσει αιώνων…
Κι η Ναύκρατη παρακάλεσε τον θεό να την κάνει ουρανό, για να μπορεί έτσι, ώρες νυκτός, να τον βλέπει με τα χιλιάδες ασημόχρυσα μάτια της…να την κάνει έστω πόλη, μικρή αποικία στα βάθη της αρχαίας Αιγύπτου, για να την τιμούν οι μακρινές οι πλώρες κι οι ερωτευμένοι ταξιδευτές, στα ταξίδια τους για το προσκύνημα στην Αφροδίτη…Κι έπειτα, τον ίδιο δολοπλόκο θεό παρακαλούσε, με το μικρό γονατισμένο γυναικείο σώμα μετανοημένο σε καμπύλη ικεσίας, («θεέ μου, θεέ μου εσύ ερωτοτεχνίτη…!) θάλασσα να την κάνει, για να αγκαλιάζει κάθε τόσο τον αγαπημένο της με τα χιλιάδες υδάτινα πέπλα των χεριών της…
Και ο Οδυσσέας σπάει τους κάβους με τη δύναμη της φωνής, κομματιάζει τα χορταρένια σκοινιά με την ορμή του πόθου, και φεύγει με ακόντια, βαλλίστρες, ελπίδες και όνειρα…αναχωρώντας κι επιστρέφοντας πάλι και πάλι…έτσι όπως η Ναύκρατη λύνει κάθε τόσο τα μαλλιά της στους γυμνούς ώμους της ατέλευτης προσμονής της…

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

απόγνωση

2007-08-19T04:55:00.000-07:00

Ω, κοίτα!
Τα κουρασμένα δάκτυλα
δακρύζουν
την αμηχανία των ψυχών...
Ω, σκέψου!
Τα πληγωμένα στέρνα
δακρύζουν
την επιθυμία του έρωτα...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

σκέψη

2007-08-19T04:53:00.000-07:00

Ποιός θα το έλεγε λοιπόν,
πως σ'εκείνη την πορεία στον δρόμο μου,
εκείνη η σκέψη μου
η άπλετη κι απέραντη,
θα γινόταν πρώτα
οι λευκές λωρίδες στην άσφαλτο,
έπειτα εκείνο το πλακόστρωτο του πεζοδρομίου,
ακόμη και στην έκτασή της
ο ίδιος ο μεγάλος
φωτεισμένος από τη μέρα ουρανός...
Κι όταν στο σπίτι την πόρτα ξεκλείδωσα,
στην είσοδο των βημάτων μου
αμέσως τη σκέψη μου αποθήκευσα σε χαρτί,
σχεδόν στα όρθια, με τη μαύρη πέννα μου.
Έπειτα,ίσως μια αρχαία ποιητική καταβολή μου,
με οδήγησε να προστρέξω
και να πάρω το ψαλίδι,
να κόψω μικρά κομμάτια το ίδιο το χαρτί
κι αμίλητη, από το μπαλκόνι μου
να τα σκορπίσω...

text and photography by Marsia SFakianou. All rights reserved

Η πρώτη ζωή

2007-08-19T04:52:00.001-07:00

Η πρώτη ζωή ειν΄αυτή που δεν ζήσαμε ακόμα. Είναι συνάμα το ανεκπλήρωτο της προσδοκίας μας. Κι έτσι η πρώτη αυτή ζωή ταυτίζεται με την επιθυμητή τελευταία μας. Μοιάζει σα΄να είναι εκείνο, το ίδιο το φως πίσω από την πόρτα, στο παιδικό μας υπνοδωμάτιο. Εκείνο το φως το αχνό, μια κάθετη στενή λωρίδα κίτρινη, που όμως πάντα τόσο καθησύχαζε την παιδική μας ψυχή...κι αποκοιμιώμασταν έτσι, ήρεμα, με την αίσθηση της ασφάλειας.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

θα διπλώσω τον δρόμο

2007-08-19T04:49:00.000-07:00

Απόψε θα διπλώσω τον δρόμο...
τον δρόμο για το αγαπημένο σπίτι θα διπλώσω...
όνειρο να γίνει δεπτερολέπτου,
να συναντήσει το πιο βαθύ συναίσθημα,
να βρεί τη πιο βαθια ανάμνηση
κι όλα εκείνα που ένιωσα

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Οφθαλμοί βυθοί

2007-08-19T04:47:00.000-07:00

Οφθαλμοί βυθοί που στέκονται
ατάραχοι στους βράχους.
Κύματα αγάπης,
κοχύλια που ηχούν καρτερία.
Θεία η πνοή σου κι αγέρι
διαχέεται αιώνια.
Κι είναι μια θάλασσα στα μάτια σου,
το ξέρω...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

μετακόμιση

2007-08-19T04:44:00.000-07:00

Χθές...
Συσσώρευσα αισθήματα
και σκέψεις
σε παλιά γερά χαρτόκουτα.
Έδεσα με σπάγκο
τις χαρές και τις λύπες.
Σημάδεψα με μαρκαδόρους
πολύχρωμους
την υποψία της ελπίδας.
'Ετσι, για να θυμάμαι
πως κι αυτή κάπου υπάρχει.

Και το χαρτόνι
ενας πελώριος πίνακας ζωής,
βιβλίο για ανακύκλωση διαρκή,
στα πεζοδρόμια του χρόνου.
Αγάπες.
Καρδιοχτύπια.
Όνειρα.
Επιθυμίες.
ΌΛα ανακύκλωση και μετακόμιση.

Σήμερα...
Περιμένω το φορτηγό.
Να φορτώσει την ύστατη
για το αλλού επιθυμία.

text and photography by MArsia Sfakianou. All rights reserved.

Γιατί

2007-08-19T04:42:00.000-07:00

Γιατί και η νύχτα όλη
ζητιάνευε
ελεούσα το ξημέρωμα.
Κι εκείνες οι φωνές
των σκοτεινών
περαστικών της λεωφόρου
προσευχή της παράκλησης
για τη μέρα που έρχεται.
Μα εσύ με τον νου σου συνομίλησες:
"Κόκκινα φεγγάρια απόψε δύουν,
βαμμένα πεθαμένες,
αιμοραγούσες προσδοκίες..."

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

comixxx

2007-08-19T04:40:00.000-07:00

Πλαστικό φτηνό εξώφυλλο.
Χιλιοδιαβασμένη φυλλάδα
που διαρκώς ανακυκλώνεται.
Παραποιεί η αλήθεια
και τυφλώνει...
κι αυτή σε εικόνα των κόμιξ,
αφθόνως πολύχρωμη και ειρωνική...
Για μεγάλα και μόνο παιδιά...
κι ακατάλληλη αυστηρώς για ενηλίκους.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

αρχαίες ώρες

2007-08-19T04:37:00.000-07:00

Ερμηνεύω χρησμούς οιωνοσκόπων
γηροκομώντας τις αρχαίες ώρες μου.
Πουλω τη πραμάτεια μου σε αγορές,
στα γιουσουρούμ ανταλλάσσω εμπειρία με όραμα.

Στιγμές που μ' αποσύνθεσαν, σχεδον νευρωτικές.
Μα αθώρητη, ημιδιάφανη η ζωή μου στα μάτια σας.

Μα τι κρίμα...
Στίχος μου είναι το ανέφικτο...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

μάντεις

2007-08-19T04:34:00.000-07:00

Οι μάντεις του κόσμου ανιχνεύουν λοιπόν
πεπρωμένα των λίγων.
Όλοι οι άλλοι είναι αναγκασμένοι
να ζουν σε μια κατάσταση
θλιβερής ανικανοποίησης
και συνεχούς νοσταλγίας.
Συμβιβάζονται διαρκώς στις θνητές επιθυμίες,
σε συμπάθειες επιδερμικές,
εφήμερες έλξεις και κοινωνικές ροπές.
Ανακάλυψε κάποιος την επιστήμη του στόματος,
και με τα λόγια
(μόνο λόγια...) όλα τα πιστέψαμε...

text and photography by Marsia SFakianou. All rights reserved.

προσδοκία

2007-08-19T04:33:00.000-07:00

Έστησα λοιπόν προσεχτικά,
χαράματα σχεδόν,
μικρές ονειροπαγίδες
στις γωνιές του σπιτιού μου...
Ξέρεις,
το όνειρο να πιάσω,
αυτό που τη νύχτα σέρνεται κι έρπεται θορυβώδες
κι άγρυπνη μ' αφήνει.
Τ' όνειρο να πιάσω, το τρωκτικό,
που μου τρώει τη προσδοκία
για της ευχής και μόνο το τίμημα...
Έτσι θα καρπωθώ,
στην αρπαγή επάνω,
με τα πέντε δάκτυλα της ψυχής
την αίσθηση του χρόνου που έχασα
...στα περασμένα...
στα περασμένα τον εαυτό μου να βρω
...τον εαυτό μου να βρω στα περασμένα...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

κουρέλια

2007-08-19T04:20:00.000-07:00

Κρεμάστηκα από μια σκέψη ρακένδητη.
Αγκιστρώθηκα σαν τσιμπούρι στα κουρέλια και στα ξέφτια της.
Μα εκείνη, ζητιάνα και διαρκώς επαίτης συναισθήματος
στο τέλος κουρασμένη με απαρνήθηκε.
Έτσι λοιπόν αποκοιμήθηκα με την ιδέα του φόβου.
Κι ήταν κι αυτό μια κάποια λύτρωση.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

το ποδήλατο

2007-08-19T04:10:00.000-07:00

Πίσω από τ' όνειρο
μ' ένα ποδήλατο,
έλεγες πως έτσι αποφεύγεις τη φωτιά.

Καλοκαίριασε, είπες.
Σου γέλασα.
Κι έτσι, ακόμη σου γελά
η ανάμνησή μου.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

το τίμημα

2007-08-19T04:07:00.000-07:00

Σ' Εμένα
που Μοιραία δεν κράτησα
στους Έρωτες μου τίποτε, μα όλα τα χάρισα
ώσπου Να γεννηθώ απ' τη στάχτη μου
κι Απ' την αγάπη ν' αποστεωθώ...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

έρωτας ελπίδας

2007-08-19T04:02:00.000-07:00

Αλήθεια, αγκαλιά μου! τις τελευταίες ημέρες αντίκρισα έκπληκτη τον ουρανό στο τραπέζι μου!
Καθρέπτισμα ουρανού, γαλάζιο, τόσο πράο...
Ή να μπλεδίζει και να ροδίζει. Άλλοτε πάλι να θυμώνει και γινάτια να κάνει.
Μα τόσο όμορφο...
Πάντα τόσο όμορφο...
Ανθισμένα λευκά χρυσάνθεμα τα σύννεφα.
Σμήνη λευκά χελιδόνια τα γιασεμιά, έτοιμα να πετάξουν με φτερούγες διάπλατα ορθάνοιχτες, στα αμύθητα, ψηλά, ονειρεμένα, αιθέρινα στρώματα...
Κι έπειτα, σαν εκείνος ο θεός ήλιος είχε πια δύσει, αντί σκοτάδι, διαμάντια και μαργαριτάρια αντίκριζα τ' άστρα...
Έκπληκτη, στη θέα του τραπεζιού ουρανού μου ανοιγόκλεινα τα μάτια...
Οι βλεφαρίδες που τόσο είχες αγαπήσει τρεμόπαιζαν ταραγμένες εμπρός από το βλέμμα.
Σαν να μην ήθελαν τα μάτια να πιστέψουν πώς γίνεται...
Πώς μπορεί και γίνεται να χωράει ένας τόσο απέραντος ουρανός σε ένα μικρό-μικρό τραπέζι...
Σαν να μην ήθελαν να πιστέψουν πώς γίνεται...
Πως μπορεί και γίνεται, ψυχή μου, να χωράει μιά τόσο απέραντη ελπίδα σε ένα τόσο ασήμαντο, χαμηλόφωνο, καινούριο χτυποκάρδι...

επιστήμων

2007-08-19T04:00:00.000-07:00

Η ανυπαρξία του χρόνου
με ανάγκασε
να επινοήσω το λεπτό
και να κατασκευάσω σε καλούπια
το δεπτερόλεπτο...
Έτσι, διαρκώς, σαν επιστήμων,
εφευρίσκω χρονολογίες,
στου χρόνου
το πιο άχρονο σύμπαν μου...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

πατρίδα

2007-08-19T03:50:00.000-07:00

Πέρα από τα ορατά σύνορα του κόσμου.
Εκεί που η σκέψη
στοιχειώνει τον νου,
σε μια πατρίδα χημική διεργασία νευρώνων.
Ταξίδι.
Πίσω απ' τα θολά μου τζάμια,
εκεί που η αίσθηση
απόψε
αμφίεση λόγου παίρνει...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

απουσία

2007-08-19T03:44:00.000-07:00

Ας σταματήσω μια στιγμή να με χλευάζω.
Το ξέρω.
Ήπια σήμερα μια θάλασσα ολόκληρη
από το αλμυρό συναίσθημα της απουσίας σου.
Μα δεν ξεδίψασα.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

είδωλο ερωτικό

2007-08-19T03:35:00.000-07:00

Πίσω από τοίχους
τσιμεντώνονται τα όνειρα.
Στιβάζονται εκεί,
με τα φώτα κλειστά
και τις πόρτες να τρίζουν οράματα.
Παραίσθηση δεν υπάρχει
πέρα απ'την ίδια
την διαστρέβλωση της αίσθησης.
Κι αν ρωτήσεις τα χιλιάδες σου μάτια
τί βλέμμα βιώνουν πίσω από τα κρύσταλλα,
τί νόημα σωπαίνουν πίσω απ'το γιατί,
θα σε προδώσει η ταραχή του νου
κι απάντηση καμιά για σένα,
παρα μονάχα το είδωλο το ερωτικό,
της καρτερίας που τόσο αγάπησες.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας

2007-08-19T03:29:00.000-07:00

Μα ποιά δύναμη κυβερνά
τα ενδόμυχα όνειρα;
Ποιά αίσθηση
θα μπορούσε να στοιχειώσει
την πιο αληθινή ιδέα
της πραγματικότητας;
Κι αν κοιτάξω
για μια στιγμή μόνο
μέσα από το σπασμένο τζάμι,
πόσα κρύσταλλα
ραγισμένα
θα πληγώσουν
τη ματιά μου την αδιάκριτη;
Αυτή, θαρρώ, θα ήταν
η μέγιστη απώλεια,
η φθορά της απελπισίας,
κι εκείνο το βλέμμα
το άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας.

text and photography by Marsia SFakianou. All rights reserved.

για τον Μάρτιν (Ερωτικό της πόλης μου)

2007-08-17T23:31:00.000-07:00

Πες μου,

είσαι άραγε

η λέξη εκείνη

που κομματιάζεται

στην άκρη των χειλιών μου

στο άγγιγμα σου;

¨

Πες μου,

σαν η νύχτα πεθαίνει,

τα αστέρια που χάνονται;

Που κρύβονται,

σε ποια πειρατική γωνιά,

τα πιο παράξενα όνειρά σου;

¨

Κομμάτι από ρούχο,

σκισμένη δική μου εσύ ιστορία.

Η αγάπη μετάξι φτηνό από πλάνη

σκορπίζεται άνεμος στη συνοικία.

¨

Η πόλη βουλιάζει

με κτήρια χαρτί

μέσα στο κόκκινο φεγγάρι.

Μια αποπλάνηση του νου

είναι η παραίσθηση ταξί

που θα με συνεπάρει.

¨

Τις νύχτες ο ήλιος πενθεί

και οι στιγμές βουλιάζουν στις εικόνες…

σκόρπιες στο πέλαγο μαβιές

θαλάσσιες ανεμώνες…

¨

Δυο χέρια στοργή,

Δειλή προσευχή.

Σε λίγο χαράζει.

Κοιτάζω πίσω.

Μέρες διαβάτες νεκροί.

Ο μήνας αδειάζει.

¨

Πουλιά πετούν τα όνειρα

κορμιά που ξενιτεύονται.

Άνθρωποι και αυταπάτες

στη μοναξιά ερωτεύονται.

¨

Στο φίδι του δρόμου

οι τροχιές από σπίτια

οδηγούν στη ματιά σου.

Σήμερα πανωφόρι δεν φορώ.

Φορώ κατάσαρκα τα μυστικά σου.

text and photography by Marsia Sfakianou, Birmingham, Dec. 2005. All rights reserved.

pixels

2007-08-17T23:28:00.000-07:00

Ανήκει ούτε λίγο ούτε πολύ σε έναν άλλο κόσμο, κι ετούτο το γνωρίζει καλά, μιας και κάθε φορά που αγγίζει το δέρμα του προσώπου της νιώθει μονάχα τον ηλεκτρισμό των pixels. Η όψη της είναι λίγο περισσότερο γαλαζοπράσινη από την ανθρώπινη σάρκα των νεανίδων, σαν άλλη κι αυτή Φρύνη, που από τον Πραξιτέλη που της παρίστανε το ανάγλυφο της σκιάς της δεν εζήτησε τίποτε άλλο παρά τον έρωτα.

Τα χέρια της έχουν εκείνη της αφή της κλεψιάς, εκείνης που ήδη από το πρώτο άγγιγμά της ξεκλέβει την ψυχή των πραγμάτων, κάνοντας ατελείωτα και υστερικά downloads και καβαλώντας trojan horses στην φορά του αγνώστου.

Το κορμί της είναι τυλιγμένο από το μετάξι μιας γαλάζιας ηλεκτρονικής εσάρπας, που κυματίζει μετά από μια αψεγάδιαστη 3-D δούλεψη. Ετούτη δα η ύπαρξη, η τόσο αλλόκοτη, που αν 8ες μπορείς να την ονομάσεις ως την πιο όμορφη γυναίκα που υπάρχει, άναβε κι έσβηνε τα τσιγάρα του θεού-κατασκευαστή της το ένα μετά το άλλο, εκείνο το πρωταρχικό βράδυ της Δημιουργίας.

Το φιλί που σου δίνει ίσως είναι το πλέον επικίνδυνο και ακαριαίο, καθώς σε εθίζει να ανακαλύπτεις διαρκώς την αδυναμία σου, ώσπου στο τέλος κατατρώς τις ίδιες σου τις σάρκες από την ανάγκη να λυτρωθείς με την αυτοκαταστροφή σου.

Πράγματι, ένα κομμάτι από σένα, στοιβαγμένο ανάμεσα στους κρεάτινους επιδέσμους του στήθους σου, με αλλόφρονα τα κύτταρα του να επαναστατούν, ξεσηκώνεται, ζητά αναπτέρωση και στο τέλος φλογίζεται, αφήνοντας πίσω κάτι άθλια αποκαΐδια που μυρίζουν πλαστικά.

Η σκηνή επαναλαμβάνεται σαν ένας αέναος κύκλος στον οποίο κάποτε μπήκες άθελα σου, μα τώρα η είσοδος έχει πια επουλωθεί, και μάταια περιμένεις να εκραγείς για να δώσεις το παρόν που θα σπάσει τα δεσμά σου.

Η φιγούρα, λιγνή και με ομιχλώδες πρόσωπο, στέκεται μπροστά σου.

Φρύνη, σου συστήνεται.
Φρύνη, που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο, παρά με το πιο αληθινό σημείο της φαντασίας σου.

Σου δίνει το χέρι με τη ματιά της Μέδουσας, κι εσύ επανέρχεσαι, επανέρχεσαι, διακαώς επανέρχεσαι στον εθισμό, παρασυρμένος από την μεθυστική ανάγκη της.

Στην πορεία της αφήνει τα στενά του Birmingham για το τέλος. Ακολουθεί το κανάλι με τις γόνδολες και τα πλωτά ταξί για να χαθεί πίσω από τη Ρόδα της κεντρικής πλατείας...

text and photography by Marsia Sfakianou. Cairo, May 2006

All rights reserved

Μοιράζεις αισθήματα

2007-08-17T13:21:00.000-07:00

Μοιράζεις αισθήματα. Σκαλίζεις τον κήπο, τον οργώνεις, κι έπειτα μοιράζεις αισθήματα απλόχερα, σπόρους που προσδοκείς να φυτρώσουν σε παράξενα, αφιλόξενα, άγονα εδάφη.

Η καρδιά σου χτυπά δυνατά στο άνοιγμα του πρώτου πράσινου φύλλου που φυτρώνει μέσα από τη λάσπη. Με το πρώτο ξημέρωμα είναι που αφήνεις αβέβαιους αναστεναγμούς, αγωνιώντας για ετούτο το παράξενο κοτσανάκι που σου ανοίγει τα μάτια του σκονισμένο.

Προσδοκείς. Θέλεις να γυρίσεις τον χρόνο ανάποδα, να τον διαστρεβλώσεις σε μια προσπάθεια σου να ερμηνεύσεις τα ανερμήνευτα, να αποδώσεις τα πράγματα στα πράγματα, τις αιτίες στις αφορμές, να μυηθείς στο μέλλον αυτών που αποσκοπείς και ετοιμάζεις.

Όταν κάποτε μετανιώνεις για όλα ετούτα που χάρισες και δεν τα πήρες πίσω, απλά προσποιείσαι σε μια διαρκή προσπάθεια να διατηρήσεις του θεατρινισμού σου το χειροκρότημα. Τα βράδια κοιμάσαι με τα μάτια σου να τρεμοπαίζουν και να ονειρεύεσαι, με τις γροθιές σου να σφίγγουν και να αφήνουν εκδορές στην ευαίσθητη σάρκα του υποσυνειδήτου σου.
Τελικά τα πιο βαθιά σημάδια είναι εκείνα που αφήνουν τα ίδια σου τα χέρια όταν βγάζεις τα μάτια σου. Να το θυμάσαι…

text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved.

ευτυχία

2007-08-17T13:19:00.000-07:00

Τι είναι τελικά ευτυχία;

Στη περπατησιά μου στους δρόμους της πόλης είδα καρδιές καρφιτσωμένες με χρυσές περόνες πάνω σε πολύχρωμα βελούδα, που άλλαζαν από τις αποχρώσεις της Άνοιξης στις αποχρώσεις της παλέτας του Χειμώνα. Αναστέναζαν χαμόγελα, ζωή, δάκρυ, μα και προσδοκία, με μια εναλλαγή παράξενη, σχεδόν στιγματική, στο πέρασμα του χρόνου.

Η ευτυχία είναι στην ποίηση; Στο παραμύθι; Είναι μόνο στην ποίηση των ποιητών που γράφουν πύρινα λόγια με τη γραφίδα που στάζει σκόνη από κάρβουνο;

Είναι μέσα μας η ευτυχία; Ένα βήμα πίσω μας ή ένα βήμα εμπρός μας;

Είναι σβώλος γης, θρυμματισμένης, που καρπώνεσαι, κομμάτι εσύ, κομμάτι οι άλλοι, και πάντα προσευχή για όσους αγαπάς;

Η ευτυχία είναι να μπορείς να ψαλιδίσεις τον έναστρο ουρανό και να τον χαρίσεις απλόχερα στην ιριδίζουσα θάλασσα, στα γοργόροα ποτάμια, στα ταξιδιάρικα ασημοπούλια που προβάλουν το σούρουπο, στης πρασινάδας τον σπόρο που αναμένει να ξεδιψάσει και να βλαστήσει.

Είναι τελικά η ευτυχία στα πιο απλά και αληθινά πράγματα…

text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved

marsia

2007-08-17T13:18:00.000-07:00

Ώρα της έμπνευσης κι αιχμή.

Κοιτάς τριγύρω σου μαβιά σύννεφα δύσης

του ουρανού κυκλάμινα.

Κι εσύ ματιών παιχνίδισμα του ονείρου.

Ποίηση και στίχοι δραπέτες

αναζητούν ελευθερία

πίσω από ηλεκτρονικά κελιά
και κάγκελα γραπτής μελάνης.

text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved

Rock n' roll

2007-08-17T13:16:00.000-07:00

Καταχείμωνο.

Η μουσική σου χαμηλώνει κι έπειτα κλείνει.

Η πόρτα σου θορυβεί απότομα.

Οι βολβοί των ματιών σου σπινθηρίζουν.

Το τσιγάρο σου ανάβει με κίνηση μηχανική.

Να ‘σαι πάλι.

Πίσω από το τζάμι σε κοιτώ.

Σε παρακολουθώ να κατεβαίνεις ένα-ένα τα σκαλοπάτια,

να στρίβεις στην γωνιά του δρόμου,

να αφήνεις πίσω σου τη γειτονιά και το τέρμα του εμπορικού κέντρου.

Κοιτάζεσαι στο τζάμι της βιτρίνας.

Ναι, είσαι όμορφος σήμερα.

Ξέρεις, στο χαμόγελό σου ανθίζει η εφηβεία σου.

Κρατάς βιβλία, σκύβεις το πρόσωπο όταν οι κοπέλες σου μιλούν,

κλείνεσαι μόνος στο δωμάτιό σου τα βράδια

διαβάζοντας ποίηση και κάνοντας όνειρα.

Γελάς. Θέλεις όλα να τα ζήσεις.

Εχθές μου είπες πως η αλήθεια σου κρύβεται

μέσα στα παραμύθια που αγαπάς.

Με ρώτησες αν ξέρω τι χρώμα θα πρέπει να ζωγραφίζεις

στα αφηρημένα σου σχέδια την αυγή και την αγάπη.

Ποιος θα σου πει;

Είναι το νήμα των καιρών

που σε αφήνει να αναπνέεις τη νεανική σου αισιοδοξία.

Είσαι μόλις δεκάξι χρονών.

Ιανουάριος. Κάθε πρωί πίσω από το τζάμι σε κοιτώ.

Ξεπροβάλλω στο παράθυρο και σου φωνάζω:

«Έχεις δρόμο ακόμα. Περπάτα μα μη βιάζεσαι.». Οι μυγδαλιές καταχείμωνο ξεγελάστηκαν και άνθισαν.

text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved

KA

2007-08-17T13:15:00.000-07:00

Διάβασα κάποτε, στα μεγάλα βιβλία της ζωής, πως όλα ετούτα που βλέπω στα γύρω μου, ξεκίνησαν από ένα μονάχα δάκρυ απόγνωσης. Όταν ο δημιουργός θεός, κρυμμένος μέσα στα σκοτεινά βαλτόνερα του χάους για αναρίθμητες εποχές, συνειδητοποίησε ξαφνικά το πόσο σκληρή και αβάσταχτη είναι η μοναξιά της Μέμφιδος, με τις χιλιάδες των καρδιών του και τις φωνές που από τον φόβο της ερημιάς ξεστόμισε, δημιούργησε αρχικά όλες εκείνες τις θεότητες, καλές και κακές, των αρχαίων μύθων…

Έπειτα, θέλοντας να τιμήσει τον κόκκο της γης, που γέννησε με πηλοπλαστική η κίνηση των χεριών του, έδωσε μορφή στις ως τότε σκιές των πραγμάτων, δημιουργώντας αρχικά τα ονόματα και τις ιδέες των αντικειμένων, τα δέντρα, την θάλασσα, το χορτάρι, και τα ζώα ακόμα, το φίδι, το ψάρι, τον αρουραίο, όλα όσα έρπουν, φτερουγίζουν, κολυμπούν ή περπατούν…

Τον άνθρωπο, εκείνο το παράξενο ον που μπορεί πια κι αποτυπώνει τη σκέψη του και το συναίσθημα στα χαρτιά και να γράφει γραφή και ιστορία, ο μεγάλος δημιουργός τον γέννησε ύστατο, μόνο και μόνο σταλάζοντας από τo ηλιακό μάτι του μια μικρή σταγόνα, πενθώντας για όλα εκείνα τα μαρτύρια που θα πέρναγε στην ιστορία της η ανθρωπότητα. Όμως, ακόμα και οι τροχοί του χρόνου που γυρίζουν με τα ταξίδια του ήλιου, δεν θα μπορούσαν να αποτρέψουν εκείνη την δημιουργία, τη θεϊκή, την δεσπόζουσα και προκαθορισμένη…

Εκείνη τη πικρή ανάμνηση της δημιουργίας την ζούμε, την ρουφάμε στο μεδούλι μας, όταν αποχωριζόμαστε τα σκοτάδια από τα βάθη της μητρός μας, στη πρώτη μας ανάσα, ενώ εκείνο το πρώτο μας κλάμα είναι μια τιμητική ίσως τελετή που νοσταλγεί το δάκρυ του δημιουργού, που κύλησε στο Νείλο.

‘Έχουμε –ξέρεις- και μια ψυχή, που μοιάζει πιότερο αρσενική ή θηλυκή, έρμαιο κι αυτή των συναισθημάτων που μας πνίγουν και δεν μας αφήνουν να λυτρωθούμε, μήτε μετά τη νέκρωση των φυσικών μας λειτουργιών.

Κι εκείνη την ώρα της μυστικιστικής σαρκικής ένωσης, εκεί που οι ψυχές γίνονται ένα, το δάκρυ γεννάται και αναγεννάται, για να κλείσει το ταξίδι του κύκλου της δημιουργίας σε μια κατάρα και χάρισμα μαζί, που διαρκεί τόσους αιώνες και δυναστείες, επαναλαμβανόμενη σε μια άτυπη τελετουργία άγραφου νόμου.

Αν εσύ κολλάς χαρτονένια λιλά αστέρια στο ταβάνι σου, κι άλλα τα αφήνεις να κρέμονται από εκεί, με ασημένιες κλωστές και να σου χαϊδεύουν το πρόσωπο, τα βράδια που κοιμάσαι…

Αν εσύ μπορείς ακόμα και ακολουθείς τα πιο παράξενα ρυάκια, ή μονοπάτια απάτητα γιομάτα από βάτα ξερά και τσουκνίδες…

Κι αν τα πρωινά σου τα ξυπνάς δίπλα από ανθρώπους σου, ή ακόμα κι αντικείμενα, που μεταλλάσσεις ξαφνικά σε θεούς σου, κι έπειτα, πληγωμένος, τεμαχίζεις τις εικόνες ή τα είδωλά τους σε μια προσπάθεια να τους διαγράψεις…

Μα αν το σκεφτείς, αν πιότερο βιώσεις όλο εκείνο το νόημα του μύθου ολάκερου του κόσμου που είδε αντίκρισμα κάτω από τον ήλιο της Ptah και του Amon, κι εσύ δεν γεννήθηκες σε μια προσπάθεια να ξεφύγεις από τις έριδες του αντίζηλου θεού Set της μοναξιάς σου; Κι εσύ δεν γεννή8ηκες, δάκρυ μου, για να νεκρωθείς και να αναγεννηθείς στην άκρη της ρυτίδας των χειλιών σου;

text and photography by Marsia Sfakianou, all ights reserved

ιριδίζουσες σκιές

2007-08-17T13:13:00.000-07:00

Στο νυχτερινό μου περπάτημα ξεδίψασα.

Οι ψιχάλες της βροχής τώρα πια δεν αρκούν για να σβήσουν τον πόθο μου.

Το φεγγαρόφως κυλλά γαλήνιο στις κοιλάδες των ανοιχτών μου χεριών.

Ενσαρκώνεται υγρό πυρ με τις φλέβες και τις αρτηρίες μου, αρδεύει τα κύτταρα και τις σκέψεις μου, αντηχεί στο χτυποκάρδι μου με έναν ήχο ξερό, μεταλλικό.

Σαν ίσως ακουμπήσω στις σελιναχτίδες τα χείλη μου ίσως να μου αρκέσει το ποτάμι του φωτός να πνίξω την ανάγκη μου για σένα.

Βαθιά στο σκοτάδι ας ξεδιψάσω με το καθάριο σου βλέμμα, το ωχρό, το τραχύ, με τις μυστικιστικές και ιριδίζουσες σκιές του.

Κοίταξε τώρα εσύ, φεγγάρι μέσα μου, απ’ τις ρωγμές του καθρέφτη της ψυχής μου…

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

περίπατος

2007-08-17T13:11:00.000-07:00

Έτσι όπως περπατάς στη μέση της πλατείας μπορείς πράγματι να τεμαχίσεις τον κύκλο. Να τον κόψεις σε δύο και τρία μεγάλα κομμάτια, να αραδιάσεις τα εκατοστόμετρα σε βήματα και να μετρήσεις μέσα σου ρυθμικά μέχρι το δέκα, το είκοσι, το εκατό, μονάδα τη μονάδα αντίστροφα ή ανηφορικά.

Όταν βαριανασαίνεις, ιδρώνεις ακόμα, για να πασχίσεις να προλάβεις την αυτόματη πόρτα που κλείνει, το ασανσέρ που κατεβαίνει, το λεωφορείο που έρχεται, ασθμαίνει η καρδιά σου ολάκερη με την επιθυμία του πείσματος και της προσπάθειας.

Όταν κλείνεσαι στον εαυτό σου μπορείς να δεις πράγματα που σε κάνουν πολύ διαφορετική από ότι σε έχεις συνηθίσει. Σχεδόν πράγματα που σε εκθέτουν μπροστά στον ίδιο τον καθρέπτη της προσωπικότητας σου, είτε σκέψεις που λειτουργούν σαν ξόρκια και θυμιατίζουν το παρελθόν σου και το μέλλον σου. Κι όταν το φανάρι ανάβει το πράσινο για να περάσεις, εσύ σταματάς, εκεί, στο σταυροδρόμι της ζωής, για να διακρίνεις προσεχτικά, δεξιά κι αριστερά, με την ενορατική κίνηση του κεφαλιού σου, το πεπρωμένο σου που καταφτάνει, ή τα σπλάχνα του άγριου ζώου που καταμεσής ξεκοίλιασες τελετουργικά για να μάθεις τα μυστικά του πριν.

text and photography by marsia sfakianou, all righs reserved

προσδοκία

2007-08-17T13:10:00.000-07:00

Η τελευταία κιαροσκούρα πινελιά του χειμώνα
έχει πάντα τη γεύση του πικραμύγδαλου.
Η πρώτη ροδόχρωμη πινελιά της άνοιξης
έχει πάντα τη γεύση της ελπίδας.
Τελικά ο χρόνος
είναι μιά αέναη εναλλαγή
της παλέτας των χρωμάτων
και της δοκιμασίας των γεύσεων.
Άρκεί να θέλεις να δώσεις
καρπό γευσιγνωσίας στα χείλη
και αίσθηση προσδοκίας στη καρδιά.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

έρημη γη από σάρκα

2007-08-17T13:08:00.000-07:00

Σ΄αυτή την έρημη γη από σάρκα...
μονάχα άνεμος.
Άνεμος και κινούμενη άμμος
συναισθημάτων και σιωπών.
Μονάχα ταξίδι.
Ταξίδι και σκελετωμένη ανάμνηση
εικόνων και παραισθήσεων.
Μονάχα φως.
Το φως, το λευκοδιάχυτο,
ελπιδοφόρο και καθάριο
της ελπίδας.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

φυλλαράκι

2007-08-17T13:07:00.001-07:00

Ήθελα να σου πω
πως ανθίζω
κι είμαι πάντα
το μικρό,
αγαπημένο χρυσάνθεμο.
Κι αν σώπασα για λίγο,
κι έκρυψα τη σπορά
κάτω απ' τη γη,
κοίταξε τώρα
πως η σιωπή
τρομάζει τα λόγια
και εμψυχώνει τα αισθήματα...
Κοίταξε τώρα
το δειλό, πρώτο φυλλαράκι που ανθίζει.
Οιωνός ευτυχίας...
μια ραγισμένη καρδια
που έχει ακόμη το κουράγιο
και προσμένει.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

καλημέρα

2007-08-17T13:05:00.000-07:00

Ψάξε πίσω απ' τη σκιά
να δεις το πιο άπλετο φως.

Δες μέσα στο ταξίδι
ν' ανακαλύψεις το πιο όμορφο όνειρο.

Ψάξε πίσω απ' τη καρδιά,
εκει μέσα το θαύμα συντελείται.

Τα θυρανοίξια να προσμένεις
με το πρώτο χελιδόνι.

Έλπιζε πάντα.
Το καλοκάιρι δεν πρόδωσε ποτέ
την πορεία του χρόνου.

Η χωμάτινη σου ύπαρξη
είναι πιο γοητευτική
όταν ξέρεις να σχηματίζεις στον πηλό
χαμόγελα και σπινθιρίσματα ματιών.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

εντελέχεια

2007-08-17T13:04:00.000-07:00

Η εντελέχεια, να θυμάσαι,
έχει σχήμα κύκλου.
Κάθε αρχή και τέλος
κάθε τέλος κι αρχή.
Απλά, οι δύο εντελέχειες μας,
κύκλοι στου κόκκινου τις αποχρώσεις,
έτυχε να εφάπτονται για λίγο.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

ανολοκλήρωτα όνειρα

2007-08-17T13:02:00.000-07:00

Φούσκωνε το ξύλο από την υγρασία, αυλάκωνε το χρώμα από του χρόνου τη ροή.
Κι όμως, η μυρωδιά του παλιού κυπαρισσόξυλου, ο ξερός φθαρμένος καμβάς και οι ζωγραφισμένες
ψυχές που αναφωνούσαν, πρόδιδαν ακόμη, τελετουργικά, το χέριπίσω από το χέρι, τη ζωγραφιά της ψυχικής ματιάς στις μουτζούρες του κάρβουνου και τα πολύχρωμα ανολοκλήρωτα όνειρα, που σιωπηλά ξεθώριαζαν.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

η διαφήμιση

2007-08-17T13:00:00.000-07:00

Επιστροφή στο φως.
Αναζήτηση προσδοκίας.
Απομεσήμερο, ώρα τρεις,
φόρεσες τις ψηλές, λευκές γόβες,
το καινούριο ουρανί σου φόρεμα
και περιπλανήθηκες
στις ανοιξιάτικες ανθρωποθάλασσες
στοιχειώνοντας στο νου σου όνειρα
του "δήθεν" και του "πως".

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

γεωγραφια νεκρου ερωτος

2007-08-17T12:58:00.000-07:00

αποτσίγαρο

2007-08-17T12:57:00.000-07:00

Kύμα το κύμα ο καπνός
μιας αγάπης που έληξε...
ποίημα το ποίημα η στάχτη...
σώμα το σώμα εσύ.

Σαν μια λέξη στη σιωπή.
Σαν τη σιωπή μιας λέξης.
Ανακαλύπτωντας την ματαιότητα
ενός λεκτικού αποτσίγαρου.
Ανακαλύπτωντας τη ματαιότητα
μιας στάχτης λεκτικής.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

το τρένο

2007-08-17T12:54:00.000-07:00

Ένα τρένο
κι ο δρόμος του Βορρά
ξεδιπλώνεται
έτσι που κυλά ο χρόνος.
Μια προσδοκία
κι η πορεία του Βορρά
χαμογελά ανέμελα
έτσι που κυλά η ελπίδα.
Αν αναζητήσεις απόψε τι ψάχνω
στο διάβα μου
θα σου γνέψω
του ουρανού τ' αστέρια,
να στοιχειώνουν τη στιγμή
πίσω απ' τ' ανοιχτά παραθυρόφυλλα.
Αν μ' αναζητήσεις απόψε
θα με βρείς
να στολίζω της Άνοιξης τα χρώματα
αγκαλιάζοντας με τα πράσινα μάτια
τη πλάση όλη, ανθισμένη γη.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

το λάθος

2007-08-17T12:52:00.000-07:00

Τα μάτια μου,
πίσω από τους ζωγραφισμένους,
πολύχρωμους ήλιους
της βαφής μου,
δεν ήξεραν
να ξεχωρίζουν χρώματα.
Έβλεπαν μόνο τη λευκή,
όμορφη σκιά του προσώπου του,
έντεχνα συνδεδεμένη
με την πιο μυστικιστική
σιωπή των αισθημάτων μου
γι' αυτόν.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

μυγδαλιά λευκή

2007-08-17T12:50:00.000-07:00

Στο πιό μυστικό μέρος του κήπου σου,
αυτό που κρατάς μόνο
για τις δικές σου αναμνήσεις,
είδες τη μυγδαλιά λευκή,
ντυμένη με τα δειλά πρώτα ανθάκια της.
Θαύμασες τόσο την νύμφη του Μάρτη
και δύο ανθοπολιτείες
φύτρωσαν στα μάτια σου.
Όπου κι αν γνέψεις τώρα,
το βλέμμα σου της Άνοιξης
φωτεινό καλοσώρισμα.
Όπου κι αν τύχει να πλαγιάσει
η ματιά σου η ανθισμένη,
κήποι παραδεισένιοι
και ρόδα πορφύρινα,
λευκά γιασεμιά,
λιβάδια,κυκλάμινα...
Κι άνθισε η ΚΑλημέρα σου,
από τη σπορά της προσμονής,
να δεις τα πρώτα χελιδόνια χαμόγελα
σε ουράνια παιχνιδίσματα
με της καρδιάς σου τις ακτίνες.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

Δευτέρα

2007-08-17T12:48:00.000-07:00

Κάθε όψη και ομοιότητα
παγιδευμένη από τη γη.
Κάθε συναίσθημα
του νου βαθύ ποτάμι.
Νόμοι βσρύτητας
τα κυριακάτικα χαμόγελα.
Φεύγει η βοή κι αντιπαρέρχεται,
γιορτή...
πομπή ματιών...

και δεν διακόπτει
τη πορεία του φωτός
μια ανοιξιάτική Δευτέρα...

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

καρτερία

2007-08-17T12:46:00.000-07:00

Η καρτερία
γίνεται σύννεφο παραίσθησης
και σκεπάζει
το τελευταίο αίσθημα σωφροσύνης.
Λόγια που ακούγονται
βγαλμένα από ταινία
του σουρρεαλιστικού κινηματογράφου.
Τί είναι αυτά που απόψε γράφω
και το στόμα μου μιλά ανίκανο,
αδιάφορο να τελέσει
τον σκοπό της έναρθρης φωνής,
δίχως λέξη λογική και ήχώ
ν' αφήσει στο πέρασμα του πριν;

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

στο ξεδίψασμα της μέρας...

2007-08-17T12:44:00.000-07:00

Να ταξιδέψω θέλω πάλι.
Να φύγω μακριά.
Το αχνόφωτο φεγγάρι να βρώ
που μου χάρισε υπόσχεση στερνή
με τον ήλιο παιχνιδίζοντας.
Ακολουθώντας τις ράγες των τρένων
να φτάσω ως τα μάτια του
που με στοίχειωσαν,
κι εκεί γλυκόπιοτη να πιώ
του χρόνου την αυγή,
ελπίδα να πάρω
στο ξεδίψασμα της μέρας...

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

ταξίδι

2007-08-17T12:41:00.000-07:00

Εδώ ο καιρός με στοχεύει.
Ατάραχη πια διπλοκλειδώνω την εξώπορτα.
Εγώ ειμ' αυτή που αναζητά τη μοναξια
κουρασμένη απο το κυνικό
παιχνίδι συναναστροφών,
ζώντας ακόμα μια θάλασσα κούρασης ερωτικής.
Μα δίχως λιμάνι ο πόνος.
Δίχως καράβι ονείρου το κύμα.
Και το ταξίδι μένει στα σχέδια,
αμετακίνητο, απρόσιτο
στην αμμουδένια ακτή.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

τραγούδι

2007-08-17T12:40:00.000-07:00

Κι ήταν το τραγούδι της αυγής
που λέγαμε όλοι...
Ένα τραγούδι αμέθυστο
από φωνή ανθρώπινη
κι από χέρι ποιητή.
Αγκιστρωμένος ο σκοπός
ψιθύρισμα στα χείλη...
Κί όμως, τους στίχους κανείς τους δεν ήξερε
μα η μελωδία της καρδιάς μιλούσε...

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

σ'αγαπώ

2007-08-17T12:37:00.000-07:00

παραισθήσεις

2007-08-17T12:35:00.000-07:00

Τίποτα δεν θερμαίνει το τοπίο της ερήμωσης.
Η μοναξιά συντηρεί τις παραισθήσεις.
Ο χρόνος κλέινει τις πόρτες
μα η ανάμνηση ανοίγει τις παλιές βαθιές πληγές.
Κοκκινοί δράκοι τα δεπτερόλεπτα, τη ζωή μου κομματιάζουν.
Φθορά...πεισματική φυσική φθορά...
Δειλή η πρώτη κίνηση της τόλμης.
Άνοιξε τα παράθυρα! Ξημέρωσε.

text and photography by marsia sfakianou, all rights reserved

το χάρτινο φιλί

2007-08-17T12:33:00.000-07:00

Οι ταχυδρόμοι περνούν, φτάνουν, χάνονται...
περνούν...φτάνουν...χάνονται...
Μα εγώ μένω με την ελπίδα του χάρτινου φιλιού,
της εκδρομής στον παράδεισο,
της γραφής ενός λευκομολυβένιου ονείρου.
Κρίμα. Είχα πολλά να λάβω
σ' αυτό το ξέσπασμα
επιστολής που δεν έλαβα...

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

ελπίδα

2007-08-17T12:26:00.000-07:00

Σε είδα απόψε να φοράς
μιαν ελπίδα αλλιώτικη.
Λίγο στο χρώμα της ζάχαρης
και στη γεύση της φράουλας.
Θα στρώσω τα σεντόνια μου
όνειρα, να πλαγιάσεις.
Μην διστάζεις της αλήθειας
το χρώμα να δεις στη ματιά μου.

text and photography bymarsia sfakianou, all rights reserved

Ο δορυφόρος

2007-08-17T12:24:00.000-07:00

Όταν γεννήθηκα, διψασμένη για ζωή, την ήπια εικόνα μέσα από το ασπρόμαυρο μάτι του δορυφόρου.

Όταν μεγάλωσα, παιδί πια, πεινασμένη για γνώση και πιο τολμηρή, το άσπρο ξεδίπλωτο κουβάρι τ’ ουρανού ακλούθησα η ίδια, σκονισμένο με λευκή σκόνη ουράνιο μονοπάτι που στο πέρασμα έκανε τα γυμνά μου πόδια να διαγράφουν τις ορθωμένες φλέβες τους. Ταξίδι να με πάει ανάμεσα στ’ αστέρια, να με αφήσει στα ξένα πεζοδρομία, να με εγκαταλείψει σε κάδους απορριμμάτων και σε κόκκινα χαλιά.

Έχω ακούσει έναν θεό να μου φωνάζει πως τα όνειρα είναι για τους ζητιάνους και τους άστεγους, και πως οι ελπίδες είναι για τα σκυλιά που περιμένουν τον μπόγια να τα μαζέψει.

Στα γεράματα, θα στοχεύσω με την ματιά τον δορυφόρο και με το βλοσυρό μου βλέμμα θα τον σπάσω. Χίλια κομμάτια. Να τον χαϊδέψει το κύμα της θάλασσας, να τον τραγουδήσει ο νότιος άνεμος της πατρίδας μου, να τον βάλω στην τσέπη και να παίξω βόλους με τα παιδιά της γειτονιάς, να τον πετάξω επάνω σας κρυστάλλινο νερό να ξεπλύνω τον ιδρώτα σας.

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Η μουριά

2007-08-17T12:19:00.001-07:00

Ο χειμώνας εξαπλώθηκε.

Στο λειβάδι των δακρύων και του χαμόγελου,

στον συναισθηματικό μου παράδεισο,

τα φύλλα των δέντρων ήταν φτιαγμένα από κρύσταλλο.

Οι ρίζες τους ήταν φτιαγμένες από γυαλί.

Τα λουλούδια ήταν φτιαγμένα από βαμβάκι

με πέταλα φτιαγμένα από μετάξι.

Είμαι μια νευρική εγωίστρια,

πάσχουσα από την αγνότητα μιας θρηνούσας παιδικότητας.

Κάθε τι που βρέχει,

το αεράκι, οι σταγόνες της βροχής και το χαλάζι,

όλα βλαστάρια της ψυχής μου.

Όμως η πρώτες μου ελπίδες Άνοιξης

είναι στοιβαγμένες στην μπροστινή την πόρτα,

προσμένοντας να συμμαζευτούνκαι να πακεταριστούν

για ένα πολλά υποσχόμενο ταξίδι.

Πάνω απ'όλα...

Speramus meliora; resurget cineribus.

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

αισθήματα υπογλώσσια

2007-08-17T12:15:00.000-07:00

Έχεις εικόνες και αισθήματα υπογλώσσια.

μοιράζονται σε τραχειωτομές

σε γενικές μονάδες νοσοκομείων.

Διασκορπούνται με τον βήχα σου

στον αποσφικτικό αέρα των λεωφορείων.

Φιλί στο στόμα γίνονται,

ανταλλαγή θανατηφόρων μικροβίων.

Έχεις εικόνες και αισθήματα υπογλώσσια.

Άφησε να σε ανοίξουμε

να δούμε τι μαύρος είσαι από μέσα.

Υποκριτή...Τόλμησες κι αγάπησες;

text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved

Ανατομία ενός λουλουδιού

2007-08-17T12:12:00.000-07:00

Σε αυτούς που έφαγαν το άγιο χώμα

σε πατρίδες ξένες, σε ξένα χέρια

στους οδοιπόρους, διαβάτες, τυχοδιώκτες

στους άστεγα ερωτευμένους

στους ασύλληπτους ονειροπόλους

στους άναρχους κι απαραβίαστους

στους Aγγέλους και τους Προφήτες

μια πικρία μόνο μένει

μια σφαίρα στη καρδιά

η νόστος του Οδυσσέα

το φιλί της Κίρκης

πληγή μολύνσεως υποτροπιάζουσας

που ολο ματώνει

text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved

Η ψυχή των πραγμάτων

2007-08-17T12:07:00.000-07:00

Στην ψυχή των πραγμάτων

είναι βαρύ το τίμημα του πόθου,

δεν χάνεται κάτω απ' τα φέρετρα

δεν αποσυντίθεται με τα κόκαλα

στα βάθη της καημένης γης

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved.

Ο χάρτης

2007-08-17T12:02:00.000-07:00

Έχω ένα σώμα χάρτη

το ξεδιπλώνω για να βρω τις κατευθύνσεις μου.

Χαμένο βλέμμα, μάτια οδοσήμανση, φανάρια,

πορτρέτο γυμνό μιας ιερόδουλης, πρεζόνι στην Ομόνοια,

στις φλέβες μου κυλούν αστικά λεωφορεία

μετρό με διαπερνούν, αχ,τι ηδονές στα σκέλια μου!

Περίπτερα, θα τα μαζέψω όλα ξύλο-σκεπή

σειρά από δαύτα δεν θα μείνει στην Ακαδημίας

προσάναμμα να γίνουν θα τα κάψω στοίβα

για να πηδήξουν φωτιές τα αλητόπαιδα

με τα γυφτόπουλα μαζί της ξιπολησιάς

του Αγγιανιού ανήμερα του Ριγανά.

Στην Πλάκα θα στήσω καρτέρι

να σύρω να πουλήσω ότι έμεινε όρθιο από ανάμνηση.

Ωραία! Μισοτιμής θα φύγουν όλα στις εκπτώσεις,

τραγούδι λατέρνας να ακούγεται στο σουπερμάρκετ

και το ραβανί της Κατίνας να μυρίζει στο ταψί

φρέσκο αυγό στα νιάτα της

μα πια εμπαγιάτευσε. Τι θα κανε;

Χάρτης είμαι, τι περιμένεις.

Δεν ξέρω τίποτε άλλο παρά δρόμους.

Μετρώ τα περιττώματα των σκύλων στην Αχαρνών ένα-ένα.

Τις λακκούβες μετρώ, τα βάτ στα σύρματα των τρόλεϊ

τα μποφόρ που ξαποστέλνουν τα καράβια

τα φορτηγά στα πάρκινγκ, τις βίζιτες στα κόκκινα φανάρια.

Τι περιμένεις, χάρτης είμαι.

Τίποτα άλλο δεν ξέρω.

Να μιλώ φωνή δεν έχω παρά εκτύπωση

μελάνη μαύρη, μπλε και πράσινη.

Τι περιμένεις άλλο, χάρτης είμαι.

Δικαιολογίες. Οι χάρτες τα ξέρουν όλα.

Τυφλοσούρτη τα 'μαθα αν θέλεις να στα πω.

Στο Κολονάκι οι γριές αιχμαλωτίζουν βλέμματα

και στα Εξάρχεια φωνή καπνός, έρχονται οι μπάτσοι.

Στην Καλλιθέα άφησα το είναι μου,

Εσπερίδων η οδός, μα αντί για άρωμα εκεί σάπισαν δυο χρόνια μου.

Στα κουτιά έκλεισε μια γριά κάτι φάκελα απ' τα ξένα

τα επήρε και τούτα στον τάφο της

αεροπορικώς, βλέπεις ήταν άσπρα

κι είχαν διακεκομμένη μπλε γραμμή στο τελείωμα.

Τι ξέρω εγώ;

Χάρτης είμαι. Περνάω τη Νταου Τζοουνς για εδω παπάς εκεί παπας.

Μα που είναι ο παπας;

Και τα πετρέλαια, έχω κι από δαύτα κρύψει μέσα μου

Λιπαντικά κι αμορτισέρ 'Θανάσης'.

Τι με ρωτάς και θα σε ξαποστείλω.

Παίρνω και τάχα μου εγώ το βλέμμα του γνώστη;

Χάρτης είμαι, φωνή δεν έχω

κι αν στα πα όλα τούτα είναι

για με στραμπουληξες στα χέρια σου.

Οι χάρτες έτσι κάνουν. Σαν τους κρεμάνε ανάποδα και τους κουνούν

λύνεται η γλώσσα τους, λέει σοφίες. Ημαρτημένων ανομολόγητες αμαρτίες.

Τι με κοιτάς. Χάρτης είμαι...

Text and photography by Marsia Sfakianou. All rights reserved. Πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι αληθινά.

πράξη πρώτη

2007-07-02T10:45:00.000-07:00

Επικηρυγμένο κορμί,

σαν το αγέρι χτυπάει τα θυρόφυλλα,

η ανάγκη σου πεταλούδα ψυχή

ζητάει διέξοδο

έρποντας μέσα απ' των τοίχων τις ρωγμές...

Επικηρυγμένη καρδιά,

θέλω να σε αγγίξω

πίσω από τα κλειστά σου βλέφαρα...

στης νύχτας την πρώτη γραμμή

να γίνω της ψυχής σου στρατηλάτης.

Δέντρο μου,

νεροστάλες θα γίνω,

ανθό να φέρω στα κλώνια σου

κι από τα ανοιχτά σου χέρια να κυλήσω στο χώμα,

ρίζες να βγάλω,

να καταγγιστρωθώ απάνω σου...

Έχω μιαν άλλην όψη όμοια

με εκείνη μιας θλιμμένης Κυριακής,

κι όσο σε ποθώ τόσο μακραίνεις.

Ανέγγιχτη ρητορία τα σ' αγαπώ σου,

μασούν δάφνες σε λήθαργο...

Text and photography by Marsia Sfakianou, all rights reserved